ลูกสาวที่คุณหมอไม่เคยรู้

คำโปรย "คุณหมอตรวจรู้ทุกอย่างว่าหนูแพ้นมวัว แพ้แป้งสาลี แพ้กุ้ง แพ้อากาศ แต่คุณหมอจะรู้ด้วยไหมนะ ว่าหนูแพ้เหมือนใคร และหนูเป็นลูกสาวใคร?" ********* ฝากคุณหมอเรื่องใหม่ของ Nidchynoi ด้วยนะคะ ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ ในเรื่องมีการกล่าวถึงโรคภูมิแพ้ในเด็กและการรักษา น้องปลายฝนเป็นเด็กภูมิแพ้ที่แพ้หลายอย่างเหมือนพ่อเจตน์ แต่วีรกรรมความแสบนางไม่เคยแพ้ใคร ชนะเลิศทุกรายการ มีมีมในทุกตอน ช็อตฟีลพ่อกับแม่ตลอด พ่อเจตน์เป็นหมอภูมิแพ้ อายุ 32 ปี แม่ปิ่นอดีตเคยเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกดารา อายุ 24 ปี ส่วนเด็กหญิงปลายฝนนั้นชีเป็นนางเงือกน้อย (อายุ 3 ขวบครึ่ง) *มาชวนให้รักเด็กหลงเด็กไปด้วยกันค่ะ *นางเอกเรื่องนี้คือเด็กหญิงปลายฝน #เป็นนิยายที่อยู่ในซีรีส์ ลูกหมอไงจะใครล่ะ ซึ่งนิดเขียนร่วมกันกับเพื่อนนักเขียนอีกสามท่าน 1. เรื่อง ลูกสาวที่คุณหมอไม่เคยรู้ เขียนโดย Nidchynoi (เรื่องนี้) 2. เรื่อง ของแถมจากรุ่นพี่ และ ของฟรีจากรุ่นน้อง เขียนโดย รันนารา (มี E-book แล้ว) 3. เรื่อง หมอร้ายฝากรัก เขียนโดย ขจีศรีสมร (มี E-book แล้ว) 4. เรื่อง เด็กเลี้ยงของอาหมอ เขียนโดย PM.1568 (เร็ว ๆ นี้) สปอยล์เนื้อหาบางส่วน " อย่าคิดว่าเป็นคนฉวย ต้องฉ่องกระจก อะอ้าว เป็นแองเจิ้ล" จินตนาการของเด็กไม่ควรถูกปิดกั้น ยามนี้เด็กหญิงแก้มซาลาเปานัยน์ตาเป็นประกายวาววับ ขยับตัวกลม ๆ มือป้อม ๆ แกว่งไปมา ลำขาอันอุดมไปด้วยเนื้อนิ่มก้าวผิดจังหวะแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ร้องเต้นเต็มพลังเกิบ (รองเท้า) "แม่ขา ปลายฝนลักจูลี่ไหมคะ" ชอบความที่เอียงหน้าถามแม่ หัวเราะคิก ๆ มีความสุขยามโยกลงจังหวะพลาด แต่ยังเต้นต่อไม่แคร์สิ่งใดในโลกนี้ ตัวแค่นี้รู้จักคำว่าลักชูรีเสียด้วย ทั้งเพลงทั้งคำพูดคำจาทั้งหมดทั้งมวลที่ได้เห็นทุกวันนี้ ล้วนมีอิทธิพลมาจากโรงเรียนอนุบาลทั้งสิ้น "สวยแพงค่ะ นางฟ้า แต่ว่าระวังล้มด้วยนะคะ" ชอบเสียจริงไปหยิบเอารองเท้าหุ้มส้นที่แม่ใส่ไปทำงานมาสวมและเอากระเป๋าผ้าใบเล็ก ๆ ของแม่มาเดินเฉิดฉายราวกับเป็นนางแบบสวยหรูดูแพง ความชอบของสวย ๆ งาม ๆ มาตั้งแต่เด็ก รวมทั้งรอยบุ๋มน่ารัก ๆ ข้างแก้มเป็นดีเอ็นเอที่ไม่ได้มาจากเธอแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ พอนึกถึงต้นกำเนิดที่มาก็อดคิดถึงผู้ร่วมสร้างอีกคนไม่ได้ว่าลูกสาวเธอมีอะไรที่ผู้ชายคนนั้นส่งมอบดีเอ็นเอจากคนเป็นพ่อมาให้บ้าง *************** " วันนี้นะคะ เราจะมาร้องเพลง อาปาชีปาชีค่ะ อายา ยา ยา อา ปาชี ปาชี" ภาพที่ปิยพรเห็นคือลูกสาวนั่งขาแบะ หัวโยกไปมาตามเพลงที่ร้อง "ปลายฝน!" ที่ทำเอาคนเป็นแม่ไม่รู้จะเอ็นดูความซื่อประสาเด็ก หรือกุมขมับปวดหัวกับจินตนาการความแสบแบบเหนือชั้นดี พอแม่เรียกยังหันขวับกลับมารายงานแม่แบบภูมิอกภูมิใจ "ปลายฝงเอาต้นหอมติดตู้เย็นให้แม่ปิ่ง" และติดแบบติดจริง ๆ คือต้นหอมที่แม่ซื้อมาถูกแยกจากกันสามต้น กลายเป็นผลงานศิลปะของปลายฝนเรียงกันหน้าตู้เย็นโดยที่มีเทปใสคาดทับ *************** "ตัวคุณเองไม่เคยมีประวัติแพ้อะไรใช่ไหม" "ไม่เคยค่ะ ไม่มีแพ้ยา ไม่มีแพ้อาหาร" มือที่จับประตูเตรียมเปิดค้างไว้ ใบหน้าครุ่นคิดเพียงครู่ "แล้วสามีคุณล่ะ มีแพ้แบบที่ลูกคุณแพ้หรือเปล่า" เขาถามซ้ำเรื่องประวัติการแพ้ของครอบครัว ปิยพรมองหน้าเขานิ่ง ๆ คิดพิจารณาก่อนจะตอบคุณหมอพ่อของลูกเสียงราบเรียบบังคับไม่ให้สั่นตามใจ "น้องแพ้หลายอย่างเหมือนคุณพ่อน้องเลยค่ะ" เธอใช้คำว่าคุณพ่อน้อง เพราะเขาไม่ใช่สามีเธอ เป็นแค่พ่อของลูกที่เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำ "อืม" เขาเองก็ยืนมองสบตาเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเปิดประตูแล้วออกจากห้องคนไข้ไป *************** " แล้วถ้าลุงจะจีบ หนูอนุญาตให้ลุงจีบไหมคะ" ปลายฝนเงยขึ้นมองสบตาคนถาม เอียงหน้าทำตาแป๋ว พูดต่อเสียงใส "แม่ปิ่งมีคนคุยเยอะ มีหลายคน" "อ้าว ไหนบอกว่าหวงแม่แล้วยอมให้แม่คุยกับผู้ชายหลายคนเลยเหรอ" รอบนี้เขาแพ้เสียงในหัวอย่างแรง แต่อย่างไรก็ต้องถามเพราะปลายฝนจะเลือกปฏิบัติกับเขาแบบนี้ไม่ได้ "ยอม เพราะเขา เขามาส่งของกิงแม่ตลอดเยย" ************** " ได้ยินเสียงหัวใจพ่อไหมคะ" "อือ ๆ" ครางอืออาพร้อมพยักหน้าหงึก ๆ "เสียงหัวใจพ่อดังว่ายังไงคะ" คนฟังนิ่งคิดสักพักแล้วบอกว่า "ดัง ตึก ตึก เหมือนที่ปลายฝงเต้นเยย เต้นที่โรงเรียน" คำตอบของเด็กหญิงปลายฝนทำเอาฮาลั่นกันทั้งแม่และพ่อ "อันนั้นมันคนละเต้นค่ะลูก" ************ "ขอกอดหน่อยค่ะ" คราวนี้เด็กรักนวลสงวนตัวกลิ้งหลุน ๆ หลุดจากอ้อมกอด พร้อมกับบอกพ่อว่า "ไม่ให้กอด น้องเป็งผู้หญิง" "พ่อกอดไม่ได้เลยเหรอคะ" "ไม่ด้าย พ่อเป็งผู้ชาย" "งั้นขอหอมแก้มอีกได้เปล่า" "ไม่ได้" "ขอนิดเดียวค่ะ ได้ไหม ๆ" "ไม่ด้าย" รอบนี้อะไรก็ไม่ได้ กลิ้งต่อจนร่างไปชิดพรมอีกฝั่งจะคว้าไว้ก็ไม่ทัน แตะปลายเท้านิด ๆ ก็ไม่ได้ พึมพำบ่นพ่อ "ไม่ให้พ่อจับเท้าด้วย" "ไร้เยื่อใยจริง ๆ เลย" ****************** #เป็นนิยายรักโรแมนติก มีเด็กน่ารัก ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ