กลายเป็นสตรีที่ตัวร้ายทะนุถนอม

ทำงานจนเหนื่อยตายว่าแย่แล้ว โผล่มาอยู่ในร่างนางร้ายเบอร์รองในนิยายแย่กว่า พอคิดในทางที่ดีว่าจะใช้ชีวิตให้ดีกลับเจอปัญหา ปัญหาที่ว่าคือเนื้อเรื่องนิยายเปลี่ยน จากนางร้ายเบอร์รองที่ควรหมดบทบาทเพราะตาย กลับได้แต่งงานกับตัวร้ายสุดโหดแทนที่นางร้ายเบอร์หนึ่ง ทำไมบทมันเปลี่ยนแบบนี้ แล้วจะเอาชีวิตรอดยังไงจากตัวร้ายจอมโหด สวรรค์ทำไมโหดกับคนสวยแบบนี้ ............................................................. “เจ้าไม่ควรเป็นว่าที่เจ้าสาวของข้า” มีดในมือวางลงบนใบหน้างามของนาง “อืม…” เธอตอบรับเขาเสียงนิ่ง ๆ พยายามไม่หวาดกลัว ฮั่วเสวียนหมิงหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง สายตานั้นเย็นชาจนเหมือนน้ำแข็งบนยอดเขา เห็นนางนิ่งได้ขนาดนี้เขากลับสนุกขึ้นมา “ข้าไม่คิดแต่งงาน ยิ่งกับเจ้าที่ข้าไม่ได้เลือก กับเจ้าที่เหมือนของเหลือจากคนอื่น ข้ายิ่งไม่อยากแต่ง” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนปลายนิ้วจะยกขึ้นช้า ๆ แตะเบา ๆ ที่ข้างแก้มของหลินซีอย่างแผ่วเบา ทว่าไม่ใช่การสัมผัสที่อ่อนโยน มันคือการสัมผัสของคนที่กำลังตรวจว่าของชิ้นนี้ เปราะบางแค่ไหน มีดที่อยู่อีกมือถูกนำกลับไปวางบนลำคออีกหน “รู้ไหมว่าถ้าไม่มีเจ้าก็ไม่มีงานแต่ง เจ้าสาวตายงานแต่งก็ล่ม” หลินซีหน้าซีด เลือดในกายเหมือนหยุดไหล ความเย็นแล่นขึ้นตั้งแต่ปลายเท้าถึงสันหลัง ในวินาทีนั้นเองได้เข้าใจแล้วว่าบรรยากาศอึดอัดในห้องไม่ได้เกิดจากความประหม่า ไม่ได้เกิดจากความเกร็งของหลินซีเอง แต่มันเกิดจากจิตสังหารของคนตรงหน้า ฮั่วเสวียนหมิงกำลังคิดจะกำจัดเธอจริง ๆ และยิ่งหลินซีพยายามปกปิดความตื่นตระหนกมากเท่าไร เขากลับยิ่งพอใจที่ได้เห็นหลินซีสั่นไหว ภายใต้สายตาของเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อก่อนลงมือ หลินซีสูดหายใจเข้าลึก ในหัวเต็มไปด้วยคำเดียว ต้องเอาตัวรอดเพราะถ้าเธอพลาด อาจไม่มีงานแต่งจริง ๆ และนั่นแปลว่าเธอเองก็อาจไม่มีชีวิตเหลืออยู่เช่นกัน “แต่งกับข้าเพียงสามเดือน หลังจากนั้นเราหย่ากัน” หลินซีพูดขึ้นทันที