พ่อเลี้ยงปัทม์

เธอไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขาพูดมากนัก ตอนนี้เธอดื่มน้ำจนท้องตึงไม่ไหวแล้ว พลางมือบางยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง “อ๊ะ!” เขาแย่งแก้วในมือออกจนเจ้าของไม่ทันตั้งตัว หกเลอะเสื้อของเธอ “นี่ ทำอะไรของคุณคะคุณปัทม์!” น้ำเสียงปนตะคอกเล็กน้อยสายตาหวานตวัดมองเขาด้วยความโกรธ “เธอกินน้ำจากไหน” “ก็จากก๊อกที่ล้างจาน” เธอพูดเรียบเฉย เพราะเธอเอามาจากตรงนั้นจริง ๆ คนฟังรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในอกทันที “ไม่ต้องกินแล้ว” “ทำไมคะ ฉันไม่เห็นจะตายนี่” น้ำเสียงหวานประชดเล็กน้อยแม้ไม่ได้หันมองหน้าเขา สายตาเธอยังมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มีเพียงดวงดาวกระจ่างแจ้งในความมืดมิด เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมเข้มกวาดมองเธอช้า ๆ “ผมขอโทษ” น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า แรงดึงดูดที่เขาพยายามปฏิเสธตั้งแต่ก่อนแต่งงานกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม มือหนาเชิดปลายคางมนเบา ๆ จาบจ้วงที่ริมฝีปากบางที่เขาโหยหามาทั้งวันจนไม่เป็นอันทำงาน ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำสัญญา มีเพียงความต้องการที่ร่างกายของคนทั้งสองพยายามไม่ยอมรับ แม้ภริตาไม่ได้ขัดขืนไม่ใช่เพราะอยากใกล้ชิดแต่เพราะเธอรู้ดีว่า ต่อให้ผลักเขาออกไปเธอก็ไม่มีที่ให้หนี คืนนั้น บ้านไม้ท้ายไร่จึงไม่ได้เป็นเพียงที่เนรเทศแต่มันกลายเป็นความลับระหว่างเขากับเธอความลับที่ยิ่งเขาพยายามผลักไสก็ยิ่งดึงดูดเขาให้กลับมา ทั้งที่ปากบอกว่าเธอไม่มีที่ยืนในบ้านใหญ่ ทว่าร่างกายและหัวใจของเขากลับเลือกเดินทางมาหาเธอ…ทุกครั้งที่ดวงตะวันลับฟ้าความมืดปกคลุมไร่องุ่น