ไอดอลของฉันคือ...เธอเองเหรอ?

ลมเย็นๆ ยามบ่ายแก่พัดผ่านเส้นผมสีดำยาวสลวยที่พิมพ์รวบไว้อย่างลวกๆ จนหลุดรุ่ย พิมพ์ทิ้งตัวลงนั่งที่ม้านั่งตัวยาวมุมอับสายตา เธอถอนหายใจยาวๆ ราวกับได้ปลดปล่อยภาระทั้งหมดทิ้งไป ก่อนจะค่อยๆ หยิบ สมุดสเก็ตช์เล่มสีครีม ที่ขอบเริ่มรุ่ยจากการใช้งานอย่างหนักออกมาจากกระเป๋า บนหน้าปกสมุดไม่มีชื่อเขียนไว้ มีเพียงสติกเกอร์รูปแมวอ้วนตัวเล็กๆ แปะอยู่ตรงมุม พิมพ์เปิดสมุดไปยังหน้าล่าสุดที่ยังวาดค้างไว้... มันเป็นรูปสเก็ตช์ลายเส้นดินสอที่ประณีตจนดูเหมือนมีชีวิต ภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดบาสเกตบอลที่กำลังชูตลูกลงห่วง ใบหน้าของเขาดูมุ่งมั่น มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะตามไรผม ลายเส้นที่พิมพ์ถ่ายทอดออกมานั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยความใส่ใจในทุกรายละเอียด "วันนี้พี่วาก็ดูดีเหมือนเดิมเลยนะ..." พิมพ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงของเธอเบาหวิวเหมือนสายลม