ฝูเหลียนไม่ใช่ดอกบัวขาว

ฝูเหลียนคือสะใภ้เลี้ยงที่ถูกซื้อมาเลี้ยงในจวนอู่ สิบปีที่นางยอมนอนบนฟางข้าวเยี่ยงสุนัข ตรากตรำทำงานหนักเพื่อเก็บออมเงิน ‘หนึ่งร้อยตำลึง’ เพียงหวังจะได้แต่งเป็นภรรยาเอกตามคำสัญญา... ทว่าในวันที่นางนำเงินทั้งชีวิตไปมอบให้ เขากลับยกเงินนั้นให้สตรีอื่น และโยนนางทิ้งหน้าจวนอย่างไร้ค่า! "สตรีชั้นต่ำที่เนื้อตัวมีแต่กลิ่นดินอย่างเจ้า แค่ให้ที่ซุกหัวนอนก็นับว่าเมตตาหนักหนาแล้ว!" ท่ามกลางหยาดน้ำตาและเศษเสี้ยวของหัวใจที่แหลกสลาย ฝูเหลียนซมซานชนเข้ากับแผงอกของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เหนือคนนับหมื่นในมือกำเหรียญอีแปะเดียวที่เหลืออยู่... เหรียญสุดท้ายที่นางใช้ถามเขาอย่างไร้เดียงสา "ใต้เท้า... หากข้าจะแต่งงานกับท่าน ต้องใช้เงินเท่าใดกันหรือเจ้าคะ?" "อีแปะเดียว... ก็เกินพอสำหรับค่าสินสอดของข้าแล้ว"