โทษที...ข้าเป็นฮูหยินสายดาร์ก

“ชาติแรก... ข้าโง่เขลา ลุ่มหลงบุรุษชั่วจนวางยาพิษสามีและล่มสลายตระกูลตัวเอง ชาติต่อมา... ข้ากลายเป็นเพียงเครื่องสังหารที่ไร้หัวใจ อยู่โดดเดี่ยวและตายอย่างอนาถ เมื่อสวรรค์ประทานโอกาสที่สอง คราวนี้...นอกจากนางจะกลับมาแก้แค้น นางยังตั้งใจยกลับมาเพื่อรัก รักเขาเพียงผู้เดียว ***** "ใครสั่งสอนเจ้าให้ต้อนรับสามีด้วยการปลิดชีพเขา...หื้ม" เสียงพร่ากระซิบข้างใบหูขณะที่นางถูกจี้จุดจนแข็งทื่อ หลินเฟยเซียนกัดฟันกรอดโต้เถียงในใจด้วยความแค้นเคือง 'เอ้า...ก็ใครใช้ให้สามีนางทำตัวเยี่ยงโจรเล่า! จับหักคอเลยดีไหม!' “สามี...มาให้ข้ากินเต้าหู้ท่านเสียดีๆ วันนี้ท่านไม่รอดแน่ๆ” ไม่เพียงเท่านั้นหญิงสาวยังโถมตัวมาทั้งตัว เปลี่ยนแขนสองข้างที่เท้าอยู่บนโต๊ะมาคล้องคอผู้เป็นสามีในนาม ที่ตอนนี้นางพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะให้เป็นสามีจริงๆ ให้จงได้ และแน่นอนนางไม่รอช้าที่จะทาบทับกลีบปากนุ่มลงไปบนอวัยวะเดียวกันของชายหนุ่มเบื้องหน้า และครานี้ความพยายามของนางได้รับการตอบรับเป็นครั้งแรก เห็นไหมความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามอยู่ที่นั่น ***** ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพสงครามโน้มลงมาใกล้ดวงหน้างามที่เวลานี้เขารู้สึกว่านางงามล่มเมืองได้ทีเดียว แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ชิงหลงก็อดไม่ได้ที่ส่งสายตายียวนอ่อนแสงให้คนแก้มแดงทั้งยังเอ่ยอีกหนึ่งคำ “ข้าให้เจ้าพูดใหม่...ใครกันที่จะได้กินเต้าหู้กันแน่” “ข้า...ต้องเป็นข้าที่ได้กินเต้าหู้ท่านแน่ๆ” “ว้าย”