ข้าคือพระชายาที่ท่านอ๋องไม่รัก เล่ม2

“การร่วมเตียงในวันนั้นคืออุบัติเหตุที่ไม่อาจย้อนคืนได้ ทว่าสตรีเช่นหม่อมฉัน มิใช่ประเภทที่พอเสียตัวให้ใครแล้วจะต้องยอมเป็นทาสรับใช้คนผู้นั้นไปจนตาย หากท่านอ๋องคิดโอบกอดหม่อมฉันโดยมิได้มอบรักให้ด้วยใจจริง แต่อยากครอบครองเพียงเพราะความถือดีในฐานะบุรุษคนแรก เช่นนั้นก็โปรดปล่อยหม่อมฉันไปเสียเถิด” แววตาของไหลเยี่ยนฟางส่องประกายกล้า ประหนึ่งคมกระบี่ที่มิยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่เขาพยายามยัดเยียดให้ “หม่อมฉันยอมเป็นเจ้าสาวของบัณฑิตธรรมดาที่มอบความรักและให้เกียรติหม่อมฉัน ดีกว่าเป็นพระชายาผู้สูงศักดิ์ที่ท่านหยิบยื่นให้ เพียงเพราะความเสียดายในรสสวาทที่เคยได้รับเพราะฤทธิ์ยา”