ทะลุมิติมาบอกเลิกคู่หมั้นเลว

คำโปรย ‘มนสิชา’ ออดิทเตอร์สาวสวยวัยยี่สิบแปดปีเกิดอาการหลับในขับรถพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ข้างทางระหว่างทางขับรถกลับจากบริษัทลูกค้า เธอตายคาที่... ขณะที่กำลังยืนมองร่างไร้วิญญาณของตัวเองที่ติดแหง็งอยู่ในรถ ก็เกิดลมพายุหมุนลูกใหญ่ขึ้น และลมมหึมานั้นก็พัดพาเธอให้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘มายา’ นางร้ายไร้ค่าในนิยายรักน้ำเน่าที่เธอเพิ่งอ่านจบ มายาคือผู้หญิงที่มนสิชาใช้คำด่าว่าโง่เปลืองที่สุดตั้งแต่อ่านนิยายมา เกิดมาพร้อมทุกอย่างทว่ากลับตามืดบอดเพราะผู้ชายคนเดียว รักผู้ชายจนลืมรักตัวเองยอมให้คู่หมั้นสารเลวที่ไม่เคยเห็นค่าในตัวเธออย่าง ‘ออสติน’ ทำร้ายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ควงผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้าและยังพาผู้หญิงเหล่านั้นมานอนที่คอนโดที่จะใช้เป็นเรือนหอโดยไม่แคร์ว่าเธอจะเจ็บปวดและเสียใจมากแค่ไหน เพราะคำว่ารักทำให้มายาต้องอดทน ใจอ่อนยอมให้อภัยคู่หมั้นเลวอย่างออสตินครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าไม่ใช่กับมนสิชา… และเป้าหมายแรกของเธอในการเป็นมายาก็คือ การบอกเลิกคู่หมั้นสารเลวอย่างออสติน กอบกู้ศักดิ์ศรีของมายาคืนมา แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะออสตินที่เธอเจอไม่เหมือนกับออสตินในนิยายคู่หมั้นเลวของมายาสักนิด หรือความจริงแล้ว... ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่ทะลุนิยายเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ ตัวอย่าง “ออสตินเราเลิกกันเถอะ” “เลิก?” “ใช่ เลิก ถอนหมั้น ยกเลิกงานแต่งงาน ต่างคนต่างอยู่ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป” “ได้สิ” คำตอบของเขาทำให้เธอยิ้มกว้าง ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะจบง่ายกว่าที่คิด ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะกลายเป็นยิ้มค้างให้กับคำพูดในประโยคต่อมาของเขา “แต่หลังจากที่เธอมีลูกให้ฉันนะ” “ลูก?” “...” “ที่คุณพูดเรื่องลูก คุณรักมายางั้นเหรอถึงอยากมีลูกกับเธอ” “เธอพูดเหมือนตัวเองไม่ใช่มายา?” “คุณตอบไม่ตรงคำถาม” มนสิชาแย้ง ก่อนทวนคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ “คุณรักมายาหรือเปล่า? ถ้าคุณไม่ได้รักมายา คุณก็ไม่ควรคิดที่จะมีลูกกับเธอ” “เพิ่งรู้ว่าคนที่รักกันเท่านั้น ถึงจะมีลูกด้วยกันได้” “ฉันรู้ว่าคุณเลว แต่ก็ไม่คิดว่าคุณจะเลวขนาดนี้” มนสิชามองผู้ชายตัวสูงตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งตายแล้วมาเกิดใหม่เธอก็ยังไม่เคยเห็นใครเลวเท่ากับผู้ชายคนนี้มาก่อน “ฉันเลวได้มากกว่าที่เธอคิด” “...” “เมื่อกี้ที่เธอพูด ฉันจะถือว่าเป็นคำชม เพราะฉะนั้นอย่าพูดคำว่าเลิกหรือถอนหมั้นให้ฉันได้ยินอีก”