เขาหาว่าเธอร้ายกาจ

ผิงกล้าพูดเลยว่าผัวเก่าคือเจ้ากรรมนายเวรของเธอ…"เธอมันสารเลวที่กล้าหักหลังกัน!" "ส่วนคุณก็โง่ที่หลงเชื่ออะไรง่าย ๆ!" *************** น้ำจิ้มเหยาะ ๆ “อะไรของคุณเนี่ย คนจะหลับจะนอน” เพียงได้เห็นสีหน้าถมึงทึงของคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้อารมณ์โกรธของผิงเปลี่ยนเป็นรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยเปลวไฟคู่นั้นกำลังแผดเผาให้หัวใจเธอเจ็บปวดรู้ได้ทันทีว่าต้นเหตุแห่งความโกรธมาจากตัวเธออย่างแน่นอน เท้าเล็กถอยร่นทันทีเมื่อคนร่างสูงปรี่เข้ามาประชิดตัวแล้วก็... หมับ! ข้อมือเล็กข้างหนึ่งของผิงถูกกระชากด้วยมือหนาแล้วดึงเข้าไปปะทะกับอกแกร่ง ลำแขนแข็งแรงข้างหนึ่งของเขาเหนี่ยวรั้งเอวคอดกิ่วของเธอไว้จนสองร่างแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ตาจ้องตาท่ามกลางความมืดสลัวและลมหายใจถี่รัวเป่ารดลงมาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาโกรธจัด ผิงช็อกจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกวางน้อยตกอยู่ในครอบครองของเสือหรือว่าสิงห์ เฮือกสุดท้ายเธอต้องดิ้นเผื่อจะรอดแต่ทว่า... “ฉันสู้ไอ้กิจจาไม่ได้ตรงไหน” เขาทั้งหนุ่มกว่า หล่อกว่า แซ่บกว่า เขาให้ทุกอย่างได้มากกว่า มั่นใจว่าทั้งโลกนี้ไม่มีใครรักเธอได้เท่าเขาอีกแล้ว ทำไมถึงทำอย่างนี้! ทำไม! เสียงทุ้มต่ำอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ไว้นั้นสะกดร่างทั้งร่างของผิงให้นิ่งอึ้งกลายเป็นเหยื่อให้เขาพ่นไฟใส่จนไหม้เกรียมแล้วค่อยจับใส่ปาก “อื้อ อื้อ” เสียงประท้วงในลำคอเปล่งดังเมื่อริมฝีปากหนาของคิรันขบกัดกลีบปากบอบบางอมชมพูของผิง เขาบดจูบรุนแรงและบ้าคลั่งจนหญิงสาวได้กลิ่นเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก มือเล็กทุบอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพื่อให้เขาหยุด… ♥ ♥ ♥