ข้าคือพระชายาที่ท่านอ๋องไม่รัก เล่ม3

เรื่อง ข้าคือพระชายาที่ท่านอ๋องไม่รัก เป็นภาคแยกจากเรื่อง ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก “พวกท่านกล่าวว่าข้าน้อยเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางขั้นห้า และเป็นแค่หลานสาวของตระกูลพ่อค้าผู้ต่ำต้อย บังอาจใส่ร้ายป้ายสีขุนนางใหญ่ผู้ค้ำจุนราชสำนักอย่างนั้นรึเจ้าคะ?” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังและดังกังวานก้องทั่วท้องพระโรง “ช่างน่าขันนัก! คำก็ขุนนางใหญ่ สองคำก็ผู้ค้ำจุนแผ่นดิน ทว่ายามบ้านเมืองเกิดศึกสงคราม แผ่นดินเผชิญภัยพิบัติ ผู้ค้ำจุนแผ่นดินผู้ทรงเกียรติกลับกอดหีบสมบัติตนเองไว้แน่น แล้วกลายร่างเป็นขอทานในชุดขุนนาง มาเคาะประตูจวนพ่อค้าผู้ต่ำต้อยเช่นข้า เพื่ออ้อนวอนขอเสบียงและเงินทอง” ไหลเยี่ยนฟางเว้นจังหวะแล้วใช้สายตาอันเฉียบคมดุจใบมีด กวาดมองขุนนางเหล่านั้นจนแต่ละคนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตากันจ้าละหวั่น “หากพวกท่านคิดว่าที่ข้าน้อยพูดมานั้นเป็นการใส่ร้ายป้ายสีอย่างไร้หลักฐานอีกละก็... ข้าก็ยินดีจะสั่งให้คนลากสมุดบัญชีลับของหอการค้าตระกูลจง และหอการค้าอื่น ๆ ที่อยู่ในเครือตระกูลจงมาเปิดกองตรงหน้าพระพักตร์ ให้ฝ่าบาททรงตรวจสอบดูสักครา ว่าเงินทุกตำลึง ข้าวสารทุกกระสอบ ที่พวกท่านกลืนกินเข้าไป ยามนี้ยัดแน่นอยู่ในท้องของขุนนางผู้ค้ำจุนแผ่นดินคนใดบ้าง” คำตอกกลับที่เผ็ดร้อนและเฉียบคมของไหลเยี่ยนฟาง ไม่ต่างจากการฉีกหน้ากากและลากไส้คนโฉดชั่วออกมากองประจานกลางท้องพระโรง คำพูดของนางแทงทะลุหัวใจเหล่าขุนนางกังฉินที่เป็นสมัครพรรคพวกของตระกูลโต้วอย่างแม่นยำ คำประกาศกร้าวอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าของดรุณีแซ่ไหล ดังก้องสะท้อนในโสตประสาทของโอรสสวรรค์ ห้าวเทียนฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทรงลอบสูดลมหายใจเข้าลึก พระหฤทัยพองโตด้วยความปีติยินดีและตื้นตันจนยากจะสะกดกลั้นไว้ภายใต้พระพักตร์อันเคร่งขรึม เมื่อทรงทอดพระเนตรเห็นว่า เพียงแค่ลมปากของสตรีแรกรุ่นนางหนึ่ง ก็สามารถทำลายมาดขุนนางผู้ทรงเกียรติจอมปลอมเหล่านั้นจนสิ้นซาก เหลือเพียงร่างที่สั่นงันงกและใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับคนตายด้วยความพรั่นพรึงจนแทบดับดิ้น