สั่งเสียก่อนตาย

ในวินาทีสุดท้ายก่อนพ่อจะสิ้นใจ เขาสั่งเสียสำคัญไว้ ห้ามรับผู้หญิงที่เดินเท้ามาจากเขาหลินยวงเข้าบ้านในวันที่ฝนพรำ หากแต่ว่าถ้าเผลอรับเข้ามาแล้วก็จงส่งมอบของให้หล่อน ผม และ แม่ รับคำส่ง ๆ ก่อนเขาจะสิ้นใจ เวลานั้นไม่มีใครรู้หรอกว่าของชิ้นนี้นั้นคืออะไร จำได้แค่ว่า สายตาของพ่อจ้องไปยังไหเก่าใบหนึ่งข้างหลังผม พวกเราคิดว่าบางทีคงเป็นของข้างในนั้น แต่เมื่อพ่อไม่หายใจ พวกเราถึงได้รู้ว่า ข้างในไหเก่านั้น ว่างเปล่า