เสน่หาลดาวัลย์

ตระการพลิกตัวออกเอ่ยเสียงเย็นชา “ออกไป แล้วอย่าทำแบบนี้อีก” เขาก้มหยิบเสื้อที่ถอดทิ้งไว้ข้างเตียงมาใส่ หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบไล่คนบนเตียงแต่จังหวะที่กำลังพ่นควันกลับต้องชะงักเมื่อคนที่ทำท่าลังเลคล้ายจะล้มเลิกความคิดถลามาจูบ ทำให้ได้ลิ้มรสบุหรี่ไปด้วยแต่สุดท้ายก็สำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล ตระการหน้าเสียช่วยตบหลังให้พอเธอสงบก็ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “แน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้” ลดาวัลย์ที่เพิ่งสำลักบุหรี่เข้าไปพยักหน้า ก่อนจะจูบสะเปะสะปะไม่ประสา กระทั่งถูกริมฝีปากหยักที่เจือกลิ่นบุหรี่ประกบแน่นและสอนให้รู้ว่าจูบที่จริงแล้วต้องทำอย่างไรนั่นแหละจึงค่อยคลายใจปล่อยให้เขาจัดการ “ในเมื่อเลือกแล้วก็ห้ามเสียใจเด็ดขาดเข้าใจไหม” ตระการกัดกลีบปากอิ่มที่เริ่มบวมเจ่อก่อนพูดขู่ เมื่อเห็นเธอพยักหน้าเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ “ห้ามหลับตา ห้ามกลัว ห้ามหนีเด็ดขาดไม่งั้นผมเอาคุณตายแน่!”