บุพเพสันนิวาสแห่งรักนิรันดร์

“ขอฉันอีกสักคราเถิดหนา... ยอดดวงใจของฉัน” เสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูอุ่น มือนุ่มของคุณหลวงไม่รอช้า ขยับแยกเรียวขาเสลาของหล่อนออกกว้าง พร้อมกับดันแก่นกายความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่เข้าหาช่องทางรักอันอ่อนนุ่มทันที รดาที่เพิ่งตื่นสะดุ้งน้อย ๆ ความเสียวซ่านลึกซึ้งที่แล่นริ้วขึ้นมาทำเอาสมองของหล่อนพร่าเลือนไปในทันใด แม้ร่ายกายจะยังเหนื่อยล้าจากบทเรียนบทใหญ่เมื่อคืน ทว่าสายตาอันเต็มไปด้วยความรักคลั่งไคล้และสัมผัสอันหนักแน่นทว่าแสนทะนุถนอมของสามีโบราณคนนี้ ก็ทำให้หัวใจดวงโตของอดีตนักบริหารสาวอ่อนระทวยจนสลาย หล่อนไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราบหรือเบี่ยงบ่ายคำใด หากแต่ยอมโอนอ่อนและ ‘ยอมจำนน’ ให้เขาตราตรำตามใจชอบแต่โดยดี สองมือเรียวยกขึ้นเกาะเกี่ยวตวัดรัดรอบลำคอแกร่ง พยักหน้ารับสัมผัสรุกรานยามรุ่งสางด้วยความเต็มใจอย่างที่สุด หล่อนเผยอริมฝีปากอิ่มขึ้นรับจุมพิตร้อนแรงที่คุณหลวงมอบลงมาประดับประดาซ้ำเล่า สองกายสอดประสานโยกคลึงเป็นจังหวะรักอันหนักหน่วงและนุ่มนวลเคล้าคลอไปกับแสงทองแรกของวันใหม่ที่เริ่มจับขอบฟ้า เสียงครางกระเส่าแผ่วหวานของรดาดังระงมคลอไปกับเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของเตียงไม้สักหนา