เกิดใหม่ทั้งที รักครั้งนี้ ฉันขอเลือกเอง

"เจ็บมากไหม... ที่ตรงนั้นน่ะ?" เขาถามด้วยความเป็นห่วง แววตาคมเข้มที่เคยดุดันเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นความห่วงใยที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ ญาณินหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ที่ยังคงตราตรึง เธอมองสบตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเม้มปากแล้วพยักหน้าเบาๆ "เจ็บค่ะ..." คิรินทร์หัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาสั่นสะเทือนไปถึงอกของเธอ ความรู้สึกรักและหลงใหลที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้าเพิ่มพูนขึ้นจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาอยากจะโอบกอดและทะนุถนอมเธอไว้ให้มากกว่านี้ "งั้นให้ฉันปลอบอีกรอบนะ"