เมื่อใบหย่ามีผล ความอดทนก็หมดลง

"​‘เป็นแค่สะใภ้ที่ผู้ใหญ่เลือก... อย่าคิดเรียกร้องอะไรเกินตัว" ​คำพูดถากถางอันแสนเย็นชาของ ‘กวิน’ นักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งยังคงทำงานได้ดีเสมอ ตลอดเวลาสามปีในชีวิตแต่งงานที่เริ่มต้นจากความเห็นชอบของผู้ใหญ่ พ่อของกวินและพ่อของพราวฟ้าที่ให้คำมั่นสัญญาเมื่อสมัยหนุ่มๆ ว่าจะให้ลูกทั้งสองคนแต่งงานกัน โดยที่คุณหญิงรตา แม่ของกวิน ไม่ได้เห็นด้วยกับเงื่อนไขในครั้งนี้ และนั่นทำให้เธอจงเกลียดจงชังลูกสะใภ้คนนี้อย่างมาก ‘พราวฟ้า’ ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง เธอใช้ความรักและความอดทนทั้งหมดที่มีคอยปรนนิบัติดูแลเขา ซักรีดเสื้อผ้าให้เรียบกริบ จัดเตรียมอาหารอุ่นร้อนรอจนถึงตีสองในคอนโดหรูหราใจกลางเมือง เพียงเพื่อจะได้รับความว่างเปล่า สายตาที่มองข้าม และคำตอกย้ำว่าเธอเป็นแค่ ‘ของน่ารำคาญ’ ที่เขาไม่เคยคิดจะรัก ​จนกระทั่งค่ำคืนวันครบรอบแต่งงานปีที่สามมาถึง... แกงส้มชะอมกุ้งของโปรดของเขาเย็นชืดจนจับตัวหนา เช่นเดียวกับหัวใจของพราวฟ้าที่หมดสิ้นความสิ้นหวังและเลือกที่จะปล่อยมือ ​กระดาษแผ่นเดียวที่ชื่อว่า ‘หนังสือสัญญาหย่า’ ถูกวางทิ้งไว้พร้อมรอยปากกาเซ็นสัญญาสะอาดสะอ้าน พราวฟ้าเดินหันหลังออกจากกรงทองแห่งนั้นไปพร้อมกระเป๋าเดินทางใบย่อมและเงินเก็บก้อนเล็ก ๆ จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เธอไม่ขอแบ่งสินสมรส ไม่เอาเงินตระกูลดังแม้แต่บาทเดียว สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือ... ‘อิสระ’ ที่หายไปสามปีเต็ม ​หญิงสาวโบยบินกลับคืนสู่เซฟโซนเพียงแห่งเดียวคือบ้านสวนของคุณยายที่จังหวัดสุพรรณบุรี ที่นั่น... ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงตวาด และไม่มีความอ้างว้าง พราวฟ้าเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยสิ่งเล็ก ๆ จากการปูผ้าลายสกอตสีครีมลงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่หน้าร้าน จัดวางขนมปังโฮมเมดอบสดใหม่ที่เธอรัก กลิ่นแป้งที่หอมกรุ่นและรสชาติละมุนลิ้นบอกต่อกันจนมีลูกค้าแวะเวียนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย พร้อมกับการเข้ามาของ ‘พชร’ ชายหนุ่มรุ่นพี่โปรไฟล์ดีที่คอยหยิบยื่นความอบอุ่นและให้เกียรติเธอในแบบที่เธอไม่เคยได้รับ