บันทึกหน้าซ้ายในสมุดปกขาว (มีอีบุ๊ก)

.........คู่หลัก.......ปากหนักแต่หวงเก่ง อ้อนเก่ง "ทำไม หรือคิดว่าผมจะกลัวเพราะเรื่องนี้" "ค่ะ" "แล้วมันมีอะไรให้ต้องกลัวไม่ทราบ" "ก็..." "อย่าพูดว่าทุกคนในครอบครัวคุณยังกลัว เพราะผมไม่ใช่พวกเขาคราวนี้จะเอาไง" "คุณก็แค่พูดปลอบใจเพื่อให้ฉันยอมตกลงเป็นแฟนคุณ" "แล้วจะให้พิสูจน์ยังไงบอกมาเลย ผมพร้อมมาก" "คุณหาคนอื่นก็ได้ หล่อแบบคุณ ฐานะการศึกษาแบบคุณหาไม่ยากหรอก" "อย่าเปลี่ยนเรื่องบอกมาว่าอยากให้พิสูจน์ยังไง" เทียนทยาเม้มปากแน่น ตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอควรโกรธใครมากกว่าระหว่างเขากับเธอที่ใจพลอยแต่จะรวนตลอด ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่ตอนไหนที่เธอปล่อยให้เขาเข้ามาในความคิดมากขนาดนี้ เธอไม่ตอบแต่เลือกที่จะลุกจากโซฟาหนีดื้อ ๆ อย่างคนไร้ความรับผิดชอบ แต่กลับต้องร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเพราะโดนคนตัวสูงคว้าแขนไว้แล้วกักตัวไว้กับโซฟา "กรี๊ดเป็นด้วย" "ฉันเป็นคนทำไมจะกรี๊ดไม่เป็น" คิ้วหนาเลิกสูงมองด้วยแววตาวิบวับที่เห็นคนหน้านิ่งออกอาการโกรธจนหน้าแดง "เวลาโกรธเป็นแบบนี้นี่เอง ก็น่ารักดีนี่" คนโกรธจนหน้าแดงถลึงตาใส่ "ปล่อยนะคะ" "จะปล่อยแต่ตอบมาก่อนว่าอยากให้พิสูจน์ยังไงถึงจะยอมเชื่อว่าไม่กลัวไม่เกลียด ไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย" เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลามาใกล้ เทียนทยาใช้มือดันออก "ไม่ต้องทำอะไรค่ะ ฉันยอมก็ได้ ไปนอนกันเถอะค่ะ" เขายอมปล่อย ปากก็ตะโกนถามคนที่ตั้งหลักได้ก็วิ่งหนี "นึกว่าจะให้จูบพิสูจน์ แล้วนั่นจะนอนได้ไหม ให้กล่อมไหม" คนที่ไปถึงกลางบันไดหันมาตอบ "ไม่ต้องค่ะ ฉันกล่อมตัวเองได้!" ......คู่รอง....ปากดี ปากแจ๋ว "ผมจ้างมาออกมากินข้าวด้วยหน่อย" คนฟังกลอกตามองบนถามกลับด้วยน้ำเสียงคล้ายเหนื่อยหน่าย "คนแบบคุณนี่ถึงกับขาดคนกินข้าวด้วยเลยเหรอคะไม่มีคนคบหรือไง" "เดี๋ยวเถอะเห็นว่าผมใจดีด้วยหน่อยก็เอาใหญ่เลยนะ" "ฉันพูดจริง คุณก็หน้าตาไม่ได้ขี้เหร่ รูปร่างก็ดี ฐานะก็ดี การงานก็ดีหรือว่ามีส่วนไหนที่ไม่ดีเลยไม่มีคนอยากกินข้าวด้วย" "แล้ว ‘ส่วนไหน’ ที่คุณว่านั่นหมายถึงส่วนไหนล่ะถ้าหมายถึงส่วนนั้นละก็ผมดีจนคุณคิดไม่ถึงเลยล่ะ" "ฉันหมายถึงปากคุณหมายถึงอะไรไม่ทราบ" "ผมก็หมายถึงปากคุณนั่นแหละคิดลามกอยู่ใช่ไหม" คนปากเก่งก่อนหน้านี้หุบปากฉับปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กแล้วคว้ากระเป๋าปากก็เอ่ย "ฉันคิดชั่วโมงละหมื่น" เข็มทิศเดาะลิ้นบอกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ตามประสาสายเปย์ตัวพ่อ "ผมให้ห้าหมื่นเลยใส่ชุดสวยออกมาด้วยล่ะอย่าลากชุดทำงานออกมา" คนอยู่ปลายสายหยุดเดินทันที "นี่แค่กินข้าวจริงเหรอ" เข็มทิศหัวเราะแล้วถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "แล้วคุณคิดว่าผมจะจ้างราคาแพงมาเพื่ออะไร" "ฉันไม่ไปแล้ว" "อะไรทำไมป๊อด" "คุณคงไม่ได้อยากจะนอนกับฉันหรอกใช่ไหม" น้ำเสียงหลอน ๆ ของอีกฝ่ายทำคุณหมอหนุ่มหัวเราะร่วน ความเครียดจากงานวันนี้เหมือนจะหายไปทันที "มาเถอะ ผมจะอยากนอนกับคุณทำไมเล่า หน้าตาก็ใช่ว่าจะสวยมาก ชั่วโมงละห้าหมื่นนี่หาสวยกว่าคุณได้ตั้งเยอะ" ฟังแบบนั้นแทนที่คนฟังจะดีใจกลับแยกเขี้ยวใส่โทรศัพท์ราวกับเขาอยู่ตรงหน้าจากนั้นก็กดวางสายทันที อีกฝ่ายโทรมาอยู่หลายสายเธอก็กดตัดสายตลอด โมโห! แต่ถามว่าไปไหมก็ไปนะ ตั้งห้าหมื่น