ไร้ฐานะ

ชิงอวี้เม้มปากแน่น มองปิ่นของมารดาผ่านม่านน้ำตา นางอยากวิ่งออกไปเก็บ อยากช่วยพยุงท่านแม่ขึ้นมาเหมือนทุกครั้งที่อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นล้มให้นางเข้าไปกอด แต่คำสั่งว่าห้ามออกมาและห้ามส่งเสียงยังฝังอยู่ในใจ เด็กน้อยจึงทำได้เพียงกอดตุ๊กตาผ้าแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนข้อนิ้วซีดขาว "ปล่อยข้า!" ซูเหนียงพยายามสะบัดตัวออก "ข้าไม่เคยคิดแย่งชิงสิ่งใดจากฮูหยิน ข้าไม่ต้องการฐานะ ไม่ต้องการทรัพย์สิน ข้าจะพาอาอวี้ออกจากจวนไปอยู่ที่อื่นก็ได้ ขอเพียงไว้ชีวิตพวกเรา ข้าสาบานว่าจะไม่กลับมาอีก!" "สายเกินไปแล้ว" "ข้ายังมีบุตรสาว นางเพิ่งห้าขวบเท่านั้น หากข้าไม่อยู่แล้วนางจะมีชีวิตได้อย่างไร แม่นมจาง ข้าขอร้องเจ้าเองก็เป็นมารดา เจ้าควรรู้ว่าการทิ้งเด็กคนหนึ่งเอาไว้เพียงลำพังโหดร้ายเพียงใด ข้าจะไม่บอกเรื่องนั้นกับนายท่าน ข้าจะไม่พูดสิ่งใดทั้งนั้น ขอเพียงให้ข้าพาอาอวี้ออกไป…" คำวิงวอนของนางขาดหาย เมื่อแม่นมจางย่อตัวลงแล้วบีบปลายคางของนางให้เงยขึ้น "คนตายเท่านั้นจึงจะเก็บความลับได้" ซูเหนียงเบิกตากว้าง นางหันไปมองทางหลังตู้โดยไม่อาจห้ามตนเองได้อีก ครั้งนี้สายตาของสองแม่ลูกสบกันผ่านช่องว่างแคบ ๆ ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาของมารดาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความอาลัย แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา เตือนบุตรสาวไม่ให้ส่งเสียง ไม่ให้ออกมา และไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ชิงอวี้ไม่รู้ว่าท่านแม่กำลังบอกอะไร นางรู้เพียงว่าดวงตาคู่นั้นกำลังร้องไห้ ทั้งที่ริมฝีปากไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด