องค์หญิงใหญ่ที่ถูกทิ้งขว้าง

ลี่อิงตั้งใจจะมาหาเศษไม้แห้งไปเป็นฟืนสำหรับก่อไฟในค่ำคืนนี้ เพราะเสบียงและถ่านที่ตำหนักกลางส่งมาให้รายเดือนนั้น ถูกพวกขันทีอมไปจนแทบไม่เหลือ ขณะที่มือเล็กกำลังคุ้ยเขี่ยกองไม้ผุพังอยู่ริมกำแพงทิศตะวันตก ปลายนิ้วของนางก็สัมผัสเข้ากับวัตถุบางอย่างที่แข็งและเย็นเฉียบ มันซ่อนตัวอยู่ใต้แผ่นหินที่ทรุดตัวลงมา จ้าวลี่อิงออกแรงงัดแผ่นหินนั้นขึ้น ปรากฏเป็นกล่องไม้สีดำสนิทที่ถูกฝังไว้ครึ่งหนึ่ง แม้สภาพรอบนอกจะเปรอะเปื้อนดินโคลน แต่ตัวกล่องกลับไม่มีรอยผุพังแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ปัดเศษดินออกและเปิดฝากล่อง สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ภายในไม่ใช่ทองคำหรือของมีค่า แต่เป็นหนังสือกระดาษสาเล่มหนึ่ง ปกสีน้ำเงินเข้มไร้ซึ่งตัวอักษรระบุชื่อเรื่อง ด้วยความสงสัยลี่อิงหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าปก ความรู้สึกชาวาบก็แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่สมอง ราวกับมีกระแสไฟอ่อนๆ ไหลผ่าน นางสูดลมหายใจลึกก่อนจะเปิดหน้าแรกออกดู ตัวอักษรหมึกสีดำบนกระดาษไม่ได้ถูกเขียนด้วยลายมือมนุษย์ แต่มันกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาทีละบรรทัดอย่างน่ามหัสจรรย์ ในแผ่นดินจ้าว ไม่มีสตรีใดงดงามและเพียบพร้อมไปกว่าจ้าวลี่จู องค์หญิงรองผู้เกิดมาพร้อมเมฆมงคล นางคือดวงใจของฮ่องเต้และฮองเฮา เป็นแสงสว่างที่เจิดจ้าที่สุดในใต้หล้า ทว่า... แสงสว่างย่อมมีเงามืด เงามืดนั้นคือจ้าวลี่อิง องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นดาวหายนะ พี่สาวผู้ริษยาในวาสนาของน้องสาวตนเอง... คิ้วเรียวของเด็กหญิงขมวดเข้าหากันทันที “นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน?”