หากท่านไม่รัก ข้ายินดีจากไป

ความรักนี้ถนอมมาแต่เยาว์ แต่กลับได้ล่วงรู้ความจริงที่ไม่อาจโต้เถียง นางถูกกำหนดให้เป็นเพียงนางร้าย ในนิยายของคนรัก นางไม่เข้าใจนัก เหตุใดนางมาก่อนกลับกลายเป็นนางร้าย ส่วนผู้มาทีหลังกลับได้เป็นนางเอก แต่ช่างเถอะ หากเขาไม่รัก นางยินดีจะจากไป ……………………………………….. นางน่ะหรือนางร้ายในนิยาย ทั้ง ๆ ที่นางมาก่อน หมั้นหมายกับเขาตั้งแต่เจ็ดปีก่อน ทำไมคนที่มาก่อนอย่างนางกลายเป็นนางร้ายไปได้ แค่เพียงไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมพ่ายแพ้ ดื้อรั้นอยากเอาชนะ นางถึงถูกลิขิตให้กลายเป็นตัวร้าย สตรีที่มาก่อน มีสัญญาหมั้นหมายกลับกลายเป็นนางร้ายขี้อิจฉาเอาแต่กลั้นแกล้งรังแกนางเอก เรื่องนี้ช่างตลกสิ้นดี… นางอ่านนิยายประโลมโลกมาก็มาก นางเอกต้องดีพร้อมจิตใจงดงาม แต่ในเรื่องนี้นางเอกกลับมีจริตมารยาทแย่งชิงพระเอกไม่แพ้นางร้ายสักนิด แค่อยากรักษาคนที่รัก รักษาเขาเอาไว้ นางผิดมากเลยหรือ …………………………………… กู้เยี่ยนฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก ท่าทีของเขายังคงเย็นชา “การแต่งงานของเรา เจ้ารู้แต่แรกอยู่แล้วว่าข้าไม่เต็มใจ หากไม่ใช่เพราะราชโองการของฝ่าบาทให้สองตระกูลต้องเกี่ยวดองกัน... ข้าไม่มีทางแต่งงานกับเจ้าแน่ ข้าบอกเจ้าตั้งแต่เมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว คิดว่าเจ้าควรเข้าใจ” คำพูดของเขานั้นเฉียบคมและเลือดเย็นไม่ต่างจากลูกธนูที่พุ่งทะลุเข้ากลางอก ชิงหรันรู้สึกราวกับถูกกระชากวิญญาณ ความหวังเล็ก ๆ ที่นางเคยพยายามหลอกตัวเองว่าอาจจะได้เศษเสี้ยวความเมตตาจากเขาถูกทำลายลงจนสิ้นซาก นางใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น “ข้ารู้เจ้าค่ะ” นางตอบเขาเสียงแผ่วพยายามข่มความหนาวเหน็บที่กำลังกัดกินหัวใจ “ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว... ทำไมเจ้ายังต้องคาดหวัง เจ้าหวังให้ข้าดีต่อเจ้าแค่ไหน หรือที่ข้าทำมาตลอดมันยังไม่ดีมากพอสำหรับเจ้าหรือไง แม้ข้าไม่รักแต่ข้าก็พยายามดีที่สุดแล้ว” คำถามนั้นทำให้ชิงหรันถึงกับนิ่งไป นางไม่รู้เลยว่าควรจะเจ็บปวดกับประโยคไหนก่อนดี เพราะทุกคำพูดของเขาล้วนกรีดแทงลงบนแผลเดิมซ้ำ ๆ “ท่านโหวทำดีแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่กล้าต่อว่าสิ่งใด” “แต่เจ้ากำลังทำเหมือนข้าเป็นคนผิด” กู้เยี่ยนฉินขึ้นเสียงอย่างเริ่มเหลืออด “เจ้าเอาแต่เงียบ ไม่พูดจา เหมือนคนไม่มีปาก ไม่พอใจสิ่งใดไยไม่บอก ต้องการอะไรไยไม่พูดออกมา ข้าทำได้ข้าก็ยินดีทำให้ เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็เป็นภรรยาของข้าแล้ว” ความอดทนสุดท้ายของชิงหรันขาดผึง นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าเสียงหัวเราะกลับสั่นเครือและเจือไปด้วยหยาดน้ำตา นางช้อนสายตามองเขาอย่างแน่วแน่ “ข้าไม่ได้ต้องการอะไรเลยเจ้าค่ะ... ข้าเพียงแค่ต้องการอยู่อย่างสงบเท่านั้น” “อย่ามาประชดข้า” กู้เยี่ยนฉินตวาดเสียงเย็น แววตาของเขาเริ่มเต็มไปด้วยโทสะ “ข้าไม่ได้ประชด” ชิงหรันตอบกลับเสียงหนักแน่นและเย็นชาพอ ๆ กัน “หากเจ้าจะบอกว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเรื่องซูหว่านเอ๋อร์ที่ เจ้าก็ควรบอกข้าตรง ๆ” “บอกตรง ๆ หรือ...” ชิงหรันยิ้มหยัน “บอกอะไรหรือเจ้าคะ ในเมื่อท่านโหวใส่ใจสตรีอื่นมากกว่าภรรยาของตนเองถึงขั้นทิ้งข้าไว้ในห้องหอในคืนวันเข้าหอเพื่อไปห่วงใยสตรีอื่น... ภรรยาคนไหนจะทนได้ แต่ข้าเลือกที่จะทนเพราะข้าเข้าใจดีว่าท่านไม่ได้รักข้า การที่ท่านยอมเข้าพิธีแต่งงานด้วยก็ถือว่าท่านต้องกล้ำกลืนมากพอแล้ว ข้าไม่กล้าเรียกร้องสิ่งใด” นางเว้นจังหวะลมหายใจเพียงครู่ ก่อนจะกล่าวประโยคที่ตัดสินชีวิตคู่ของนาง “แต่ข้าบอกท่านไว้ตรงนี้... หากท่านไม่รัก... ข้ายินดีจากไป” ………………………………………….