ฮูหยินเช่นข้าขอลาไปก่อน

“ ที่ท่านพี่แต่งงานกับนางก็เพราะรักนางมิใช่หรือ นางก็คงจะเสียใจกระมังที่เวลานี้ท่านรับสตรีอื่นเข้าจวนนอกจากนาง ” จ้าวหลงน้องชายของแม่ทัพเจียงผู้เป็นสามีของเจียงเสวี่ยเอ่ยขึ้น “ เจ้าไม่เข้าใจหรอก ที่ข้ายอมแต่งงานกับนางในเวลานั้นก็เพราะความสงสาร เวลานั้นนางเพิ่งจะผิดหวังมาจากคุณชายพาน หากถูกข้าปฏิเสธอีกคนนางก็คงจะยิ่งเสียใจ ตอนนั้นข้าเองก็ยังไม่มีใครจึงไม่ได้คิดอะไรที่จะแต่งนางเข้าจวน แต่เวลานี้ข้าจำต้องรับผิดชอบซินอี๋ด้วย นางก็น่าจะเข้าใจว่าแม่ทัพใหญ่เช่นข้ามีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อพี่น้องในกองทัพด้วย ชีวิตของข้ามิได้มีเพียงแต่นางเท่านั้น ” คำพูดนี้ดังก้องอยู่ในห้วงคำนึงของเจียงเสวี่ยอยู่หลายวัน มันดังก้องซ้ำไปมาประหนึ่งต้องการตอกย้ำความจริงให้นางได้รู้ว่าที่จริงแล้วนางเข้าใจผิดไปเอง นางเข้าใจไปเองว่าเขาก็มีใจให้แก่นางเช่นกัน จึงได้ไปสู่ขอนางมาเป็นฮูหยินของเขา แต่เวลานี้นางเข้าใจแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสามีที่นางรักและเข้าใจมาตลอดว่าเขาเองก็รักนางด้วย…แต่ที่จริงแล้วเขามิได้รักนางเลยแม้สักนิด เขาเพียงแค่สงสารนางเท่านั้น น้ำตาหยดใส ๆ ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ขณะที่นางซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องโถงที่ในนั้นแม่ทัพเจียงสามีของนางกำลังสนทนากับน้องชายของเขา มือบางของเจียงเสวี่ยค่อย ๆ ยกขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินลงมาแล้วจึงค่อยๆ เดินจากมาอย่างเงียบงัน คงไม่จำเป็นต้องพูดจาอะไรกันอีกต่อไปแล้ว ระหว่างนางกับแม่ทัพเจียงหลงอี้ผู้เป็นสามีเวลานี้ทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว