
ทุกชาติ...ขอรักเธอ
- 38 ตอนสารบัญ
- 89.9Kจำนวนคำ
- 637จำนวนหน้า (A5)
- 50ยอดวิว
- PG ทั่วไประดับเนื้อหา
- EPUBประเภทไฟล์
- 1 ก.ย. 69วันที่วางขาย
คู่กัด → แฟนกำมะลอ → คนรักที่ตามหากันข้ามชาติภพ ‘ป่าน’ ย้ายเข้าโรงเรียนประจำชื่อดัง สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยกฎรับรุ่นสุดประหลาด ข่าวลือ และการแบ่งชนชั้น เธอถูกกล่าวหา โดดเดี่ยว และกลายเป็นเป้าหมายของคนทั้งโรงเรียน จนกระทั่ง ‘อคิณ’ รุ่นพี่ตัวท็อปผู้ทั้งปากร้ายและเอาแต่ใจ ประกาศต่อหน้าทุกคน "ป่านเป็นแฟนฉัน" ทั้งที่ความจริงพวกเขาแทบไม่รู้จักกัน แต่ทุกครั้งที่สบตาเขา หัวใจของป่านกลับปวดร้าวเหมือนเคยสูญเสียผู้ชายคนนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง เขาคือคนเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในความฝันของเธอทุกคืนรึเปล่า และความรู้สึกคุ้นเคยระหว่างพวกเขา เป็นเพียงความบังเอิญ หรือเศษเสี้ยวของคำสัญญาที่ยังติดตามมาจากชาติภพก่อน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการแสดงจึงค่อย ๆ กลายเป็นรักจริงๆ จากวัยเรียนไปจนถึงวันที่ทั้งคู่เติบโตและต้องเผชิญโลกที่ไม่ได้ใจดีกับความรักของพวกเขา หากครั้งหนึ่งเคยพลัดพรากกัน ชาตินี้...พวกเขาจะเปลี่ยนตอนจบได้หรือไม่ . . ------------- ตัวอย่างบางส่วน ทุกครั้งที่ ‘ป่าน’ ฝันถึงผู้ชายคนนั้น… หัวใจเธอจะบีบรัดรุนแรงราวกับกำลังจะแตกสลาย … และคืนนี้... ฝันร้ายก็กลับมาอีกครั้ง ภาพรอบตัวพร่ามัว มีเพียงกลิ่นควันไฟ ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งกันวุ่น ก่อนไม่นานฝ่ามือของใครบางคนจะเข้ามากอบกุมมือเธอไว้แน่น "พี่จะรักเธอตลอดไป… ตราบชั่วฟ้าดินสลาย" น้ำเสียงทุ้มพร่าดังก้องในโสตประสาท สัมผัสแผ่วเบาเกลี่ยซับน้ำตาบนข้างแก้มใส "หนีไปด้วยกันนะ... ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่" เธอกำลังสะอื้นไห้อ้อนวอนขอร้องเขา ทว่าแผ่นหลังกว้างนั้นกลับค่อย ๆ ห่างออกไป "ขอร้องล่ะ..." "พี่ทิ้งคนที่นี่ไม่ได้... ดูแลตัวเองให้ดีนะน้อย" • • • "อ้อ อีกเรื่อง" คนประกาศมองมาที่ป่าน หญิงสาวยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเวที "จากนี้ถ้าใครยังทำอะไรป่านอีก ผมจะรวบรวมหลักฐานส่งฝ่ายปกครองและผู้ปกครองโดยตรง เรื่องนี้จะไม่ถูกปล่อยผ่านเหมือนที่ผ่านมา" น้ำเสียงของเขาเย็นเยือก แฝงรังสีอำมหิตจนทำให้คนฟังขนลุกซู่ "จำไว้ ป่านเป็นแฟนผม" ตูม ! เหมือนระเบิดลงกลางโรงเรียน เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนาม สายตานับร้อยคู่พุ่งมาที่ป่านพร้อมกัน ทั้งตกใจ สงสัย และไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน นี่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรานี่ ! ป่านอยากตะโกนสวนออกไป แต่สายตานับร้อยคู่จับจ้องเธอจนลิ้นแข็งทื่อ จึงได้แต่ยืนกำมือแน่น … เธอไม่แน่ใจว่านี่คือจุดจบของความวุ่นวาย หรือจุดเริ่มต้นของหายนะกันแน่ ชัดเจนเพียงอย่างเดียวคือ ชีวิตที่แสนสงบสุขของเธอคงไม่มีแล้ว
