่ชายาที่ไม่ถูกรัก

“คนโบราณกล่าวว่า ในตำรามีหญิงงามดุจหยก...ข้าว่าคงกล่าวเกินจริง เพราะสตรีที่ข้าพบในหอตำรา มีดีเพียงหน้าตา ส่วนวาจานั้นไม่น่าฟังเลยสักคำ” “แล้วท่านยังมายืนฟังข้าทำไม” “ข้าก็อยากรู้ว่าเจ้าจะพูดจาน่ารำคาญได้อีกสักกี่ประโยคกัน” “เช่นนั้นข้าต้องคารวะท่านเป็นอาจารย์ เพราะเรื่องทำให้ผู้อื่นรำคาญ...ท่านดูจะเชี่ยวชาญยิ่งนัก” คำสนทนาสั้น ๆ ระหว่างสตรีแปลกหน้ากับบุรุษปากสุนัข เริ่มต้นขึ้นภายในหอตำราของไท่เฟย ที่ซึ่งพระนางทรงจัดงานเลี้ยงที่ไม่ใช่แค่เชิญพระญาติในราชวงศ์เสวียนมาสนทนาพาทีแลกเปลี่ยนความคิด แต่ยังมีเหล่าสตรีตระกูลขุนนางชั้นสูงมาร่วมงานด้วย แต่หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่บังเอิญพบกันเหตุใดถึงได้เหมือนโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อนเช่นนี้ หลังจากแยกย้ายกันไป...ซูหว่านโหรวบุตรีคนโตของจวนตระกูลซูกลับถูกนางกำนัลเชิญให้ไปพบไท่เฟยเพียงลำพังในตำหนักข้างสำหรับพักผ่อนและเปลี่ยนเสื้อผ้าของสตรี แต่ขณะเดินอยู่นั้นจู่ ๆ นางเกิดอาการเวียนหัวจากนั้นภาพตรงหน้าก็ตัดไป!! “กรี๊ด...บัดสี...บัดเถลิงที่สุด” เสียงกรีดร้องแหลมสูงกระแทกเข้ามาในโสตประสาท หว่านโหรวขมวดคิ้ว เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้น กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นสุราที่นางไม่คุ้นเคย ก่อนจะพบว่าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนั้น...มิได้มีเพียงนาง บุรุษผู้หนึ่งกำลังนอนกอดก่ายอยู่ข้างกาย จนรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง เท่านั้นไม่พอร่างกายยังรู้สึกปวดร้าวไปหมด และน่าโมโหยิ่งนักที่นางจำใบหน้านั้นได้ดี บุรุษปากร้ายจากหอตำรา! ด้านข้างบุรุษใบหน้าแดงก่ำ เปลือกตาค่อย ๆ ลืมขึ้นมองนางคล้ายกับว่านางไปฆ่าบิดาของเขาตาย ทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกด้วยซ้ำ “นี่เจ้า!!...หึ...ข้ายังนึกว่าเจ้ามีดีเพียงวาจา ที่แท้เรื่องวางแผนปีนเตียงบุรุษก็เก่งกล้าไม่แพ้กัน” ปีนเตียง?