ข้าหลวมตัวให้บุรุษรูปงามเสียแล้ว

ตั้งแต่เล็กจนโตก็มักจะถูกพี่ชายพูดกรอกหูว่า ‘บุรุษรูปงามมักชั่วช้า’ นางจึงหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้บุรุษ แต่ทว่าเหตุใดเขากลับชอบเปลือยกายล่อลวงนางทั้งที่นางเป็นเพียงวิญญาณเล่า!! ++++++++++++ “ท่านมีสตรีในดวงใจแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ จะมาล่อลวงวิญญาณเช่นข้าอีกด้วยเหตุใด” “หากมิล่อลวงเจ้า แล้วข้าจะสุขสมหวังกับสตรีในดวงใจได้อย่างไร” “ทะ ท่านหมายความว่าอย่างไร” นางตกใจจนลืมถอยห่างจากเขา นอกจากความตื่นตระหนก แก้มเนียนของนางยังซับสีระเรื่อน่ามองอีกด้วย “ข้าสู้อุตส่าห์แก้อาภรณ์ล่อลวงเจ้าถึงเพียงนี้ หากเจ้ายังไม่เข้าใจ อ่า...ต้องเป็นเพราะข้ายังแก้ไม่หมดเป็นแน่ เจ้าถึงได้ยังมีท่าทีงุนงงไม่เข้าใจเช่นนี้” กล่าวจบก็ทำท่าจะถอดผ้าผืนเล็กที่ปกปิดตรงหว่างขาอีกครั้ง “เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้วก็ได้เจ้าค่ะ” นางรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว ที่ถามย้ำหลายครั้งก็เพราะอยากให้แน่ใจ ใครจะคิดเล่าว่าบุรุษรูปงามเช่นเขาจะไม่ชอบสตรีงดงามแต่กลับมาชอบวิญญาณที่จดจำไม่ได้แม้แต่หน้าตาตนเองเช่นนาง ……………….. ปล. นิยายเรื่องนี้จบดี ไม่มีดราม่า ไม่มีใครตายตอนจบ คำเตือน!!! พระเอกเรื่องนี้คลั่งรักและรุกหนักมาก