ชายาตัวร้ายเช่นข้า...ขอลาแล้ว

หยดน้ำตาใส ๆ ไหลรินลงมาจากหางตาผ่านแก้มเนียนที่เคยขึ้นสีระเรื่อช้า ๆ ร่างบางสั่นสะท้านอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ได้ นางยกมืออันสั่นเทาขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ ความเจ็บระบมตามเรือนร่างจากความรุนแรงในค่ำคืนนี้ ยังมิอาจเทียบเคียงได้เลยกับความเจ็บปวดที่รวดร้าวอยู่ภายในอกข้างซ้ายของนาง นางคือคุณหนูผู้ร้ายกาจที่ผู้คนต่างเล่าลือ นางยอมทำอุบายสกปรก ยอมแปดเปื้อนและสูญเสียเกียรติยศทุกอย่าง ก็เพียงเพื่อที่จะได้ยืนข้างกายเขา... แต่สิ่งที่นางได้รับตอบแทน กลับเป็นเพียงความรังเกียจอันมากมายและการตอกย้ำว่าต่อให้ได้ครอบครองกาย แต่หัวใจของเฉินหยางชินอ๋อง จะไม่มีวันเป็นของกู้เหวินซินผู้นี้... แม้เพียงเศษเสี้ยว ดังเช่นที่เขาแสดงออกให้นางได้เห็นประจักษ์ในค่ำคืนที่ผ่านมานี้ ความเงียบสงัดในห้องหอที่ควรจะอบอวลด้วยบรรยากาศแห่งความสุขและหวานชื่นของคู่แต่งงานใหม่ กลับปกคลุมไปด้วยความอ้างว้าง กู้เหวินซิน นอนขดตัวอยู่บนเตียงหลังใหญ่เพียงลำพัง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินจนแก้มเนียนแห้งผาก นางร่ำไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาอีกต่อไป เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ ด้วยความจริงที่ว่าชายผู้เป็นดวงใจแสดงความรังเกียจเหยียดหยาม ตอกย้ำว่านางเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ไร้ราคาในสายตาของเขาเพียงใด มันช่างกัดกินจิตใจของสตรีผู้ที่เคยมีแต่ความยโสโอหังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี