สะบั้นรัก

เพื่อรักษาชีวิตของเขาแล้ว... นางยินดีให้เขาตราหน้าว่านางคือหญิงชั่ว ทอดทิ้งเขาในวันที่ลำบากที่สุด ยอมดื่มยากระตุ้นพิษเพื่อรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ให้เขา ยอมอดทนให้ผู้อื่นโขกสับเพื่อรอวันที่เขากลับมา ทว่าในวันที่เขาเป็นแม่ทัพใหญ่กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง นอกจากเขาจะมีฮูหยินเป็นตัวเป็นตนแล้ว เขายังเหยียบย่ำนางราวกับตุ๊กตาผ้า ที่รอให้เขาค่อยๆ กรีดเล่นทีละน้อยจนขาดวิ่นราวกับขยะชิ้นหนึ่งที่รอการสะบั้นความสัมพันธ์ให้ขาดจากกัน! ------------------------------------------------------- บริเวณลานกว้างของจวนแม่ทัพ ชื้นแฉะไปด้วยน้ำฝน ตรงนั้นมีเงาร่างบอบบางในชุดไว้ทุกข์สีขาวเนื้อหยาบ เปียกปอนไปทั้งตัว แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างคุณหนูสูงศักดิ์ บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ นางคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อรอการพบเจอ ...อีกครั้ง ร่างสูงใหญ่เห็นแบบนั้นแล้วก็เร่งฝีเท้าเดินออกไป ไม่นานประตูเรือนหลักก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏกายของร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำทมิฬ เสียงฝนที่ตกลงมาทำให้ตงฟางเสวี่ยไม่ได้ยินเสียงประตู นางเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น จวบจนกระทั่งมองเห็นรองเท้าสีโคลนของเขายืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวถึงได้รู้ตัวว่ากู้เฟิงฉียืนอยู่ตรงหน้านางแล้ว ร่มคันใหญ่ในมือของเขาถือบดบังหยาดฝนให้ตัวเอง แต่ปล่อยให้ฝนกระหน่ำลงใส่ร่างของสตรีตรงหน้าอย่างเยือกเย็น "เจ้ายังมีหน้ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกเหรอ" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและเคียดแค้นทำให้หญิงสาวกลืนคำเรียก พี่ฉี ลงไปในลำคออย่างรวดเร็ว ไม่ต้องคิดไปเองอีกแล้ว เพียงแค่ปราดเดียวนางก็เข้าใจทุกอย่าง ในสายตาของเขาตอนนี้นางก็เป็นเพียงสตรีชั่วช้า ทอดทิ้งเขาในยามลำบากเพื่อไปเสวยสุขในวังอ๋อง ................. "อยู่ที่นี่เจ้าจะมิใช่คุณหนูตระกูลตงฟาง มิใช่ชายารอง มิมียศถาบรรดาศักดิ์ใด" สิ่งที่เขากล่าวมาไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย เพราะสถานะของนางในวังอ๋องหนานกั๋วก็ไม่ได้แตกต่างกันอยู่แล้ว หากแต่สิ่งที่ทำให้นางตกตะลึงนั่นก็คือสิ่งที่อยู่หลังจากนั้นต่างหาก "เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่ในฐานะสาวใช้ข้างห้องของข้า" สถานะต่ำเตี้ยเรี่ยดินยิ่งกว่าบ่าวไพร่ภายในจวนเสียอีก นอกจากต้องทำงานไม่ต่างจากผู้อื่นแล้วยังมีหน้าที่รับใช้เขาบนเตียง ปรนนิบัติฮูหยินเอก ไม่มีสิทธิ์ชูคอมองหน้าใครทั้งนั้น