เกิดใหม่ครานี้...ข้าขอเป็นเพียงปลาเค็มตากแห้ง

"พระสนมเพคะ... พระสนมองค์อื่นเขาไปแย่งกันยลโฉมฝ่าบาทที่อุทยานหลวงกันหมดแล้วนะเพคะ! พระสนมไม่รีบแต่งตัวไปเข้าร่วมกับเขาบ้างหรือ" เสี่ยวเหยา สาวใช้ประจำตัวที่มีเพียงคนเดียวเอ่ยถามด้วยความร้อนใจแทนนาย ยู่หลินหรือหลินจีในชุดผ้าป่านเนื้อนิ่มตัวหลวมโคร่งที่สวมสบายนัก กลับขยับตัวเพื่อเปลี่ยนท่าทางขดตัวบนเก้าอี้หวายตัวยาวอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งถือพัดสาน อีกมือหนึ่งหยิบถั่วลิสงคั่วเข้าปากอย่างสำราญใจ "ไปทำไมกัน? ไปยืนปั้นหน้ายิ้มแข่งกับสตรีอีกเป็นร้อยๆ นาง แดดก็ร้อนในตอนเที่ยงวันน่ะหรือ?" ยู่หลินถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย " เสี่ยวเหยา เอ๋ย... การแย่งชิงความโปรดปรานก็เหมือนการไต่เต้าเพื่อขึ้นไปสู่ตำแหน่งผู้จัดการในบริษัท นั่นคือการเพิ่มภาระงานแสนหนักโดยไม่ได้รับค่าตอบแทนที่คุ้มค่า ฝ่าบาทมาทีก็ต้องคอยเอาอกเอาใจเพื่อให้ตนเองได้รับความโปรดปราน ยังไม่เท่านั้นยังต้องคอยระวังหัวจะหลุดจากบ่าอีกด้วย... สู้เรานอนเป็นปลาเค็มตากแดดตรงนี้สบายใจกว่าเยอะ ไม่ต้องใฝ่ฝันอะไรที่เกินตัว แถมไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงว่าจะต้องมาตุยอนาถโดยไม่จำเป็นอีกด้วย " สาวใช้ตัวน้อยได้ฟังก็เกาหัวแกรก ๆ ไม่เข้าใจคำว่า 'บริษัท' หรือ 'ผู้จัดการ' ที่พระสนมพูดมาแม้สักนิด และอีกอย่างพระสนมก็ชอบเปรียบเปรยอะไรแปลก ๆ อยู่เสมอ แต่ละคำก็ล้วนไม่เข้าใจ แต่ที่รู้ ๆ คือ พระสนมของนางดูผ่อนคลายและมีความสุขที่สุดในบรรดาสนมทั้งหมดในวังหลังแห่งนี้