ยั่วรักพ่อหม้ายมาเฟีย

ใบชา ยอมแต่งงานกับ สิงห์ เฉิน พ่อหม้ายเมียตาย และเป็นป่าป๊าของน้องไจ๋ไจ๋ สิงห์ไม่ได้ใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนมานานนับปี จนกระทั่งได้พบกับใบชา เขาบอกกับตัวเองว่า ไม่ได้รักใบชา แค่อยากได้ร่างกายของเธอเท่านั้น เมื่อแต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลเฉิน ใบชารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เมียน้อย เพราะสิงห์ยังติดรูปเมียเก่าไว้เต็มบ้าน สิงห์มีทั้งเงิน และอำนาจจนคิดว่าควบคุมทุกอย่างได้ แต่กลับคุมเมียใหม่ของตัวเองไม่ได้ บทจะดื้อขึ้นมา มาเฟียเธอก็ยังไม่กลัว ……………………………………………. “เธอนอนที่ห้องไจ๋ไจ๋มาอาทิตย์นึงแล้วนะ” “ฉันอ่านนิทานให้ไจ๋ไจ๋ฟังแล้วเผลอหลับไปค่ะ” “ฉันไม่เชื่อ ปัญหาของเธอคืออะไร บอกฉันมา” “คุณอยากฟังจริงๆ เหรอ” แววตาของสิงห์ฉายแววใคร่รู้จนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “คุณเรียกชื่อคุณพราว ตอนมีอะไรกับฉัน” “เรื่องแค่นี้เองเหรอ” นอกจากไม่สลด สายตาเขายังเย็นชาจนอีกฝ่ายหงุดหงิด “เรื่องแค่นี้? ถ้าฉันครางชื่อผู้ชายคนอื่นตอนอยู่กับคุณบ้าง คุณรับได้มั้ยคะ” “ถ้าเธอทำอย่างนั้นฉันฆ่าเธอแน่ และจะตามไปฆ่าไอ้ผู้ชายที่เธอครางชื่อมันด้วย” “เห็นมั้ยคะ คุณเองก็รับไม่ได้ รู้สึกว่าถูกหยามเกียรติใช่มั้ยล่ะคะ ฉันก็รับไม่ได้เหมือนกัน ฉันไม่ต้องการเป็นตัวแทนของใคร ถ้าคุณยังลืมภรรยาเก่าไม่ได้ ฉันก็จะไม่นอนกับคุณค่ะ” “แต่เธอเป็นเมียฉัน” “ฉันมีสิทธิปฏิเสธค่ะ” เธอจ้องเขากลับอย่างเด็ดเดี่ยว สิงห์ดึงตัวเธอเข้าหา พยายามจะบดริมฝีปากของเธอ แต่ใบชาขัดขืนสุดชีวิต “ไม่ค่ะ!” “โอเค ไม่ก็ไม่ คิดว่าฉันแคร์เหรอ” เขาปล่อยตัวเธอ ทำเหมือนไม่แคร์ แต่ลึกๆ ในใจรู้สึกไม่มั่นคงเป็นครั้งแรกในชีวิต เมื่อเขาเริ่มควบคุมเธอไม่ได้ “ฉันรู้ว่าคุณไม่แคร์ คุณรวย คุณจะหาผู้หญิงมาปรนเปรอกี่คนก็ได้” “ฉันไม่ใช่ผู้ชายสำส่อน ฉัน...แต่กับเมียของตัวเองเท่านั้น” ริมฝีปากบางแยกออกอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากปากของสิงห์ เฉิน