เอื้อมรัก เหนือฟ้า

“ทำไม อยู่กับฉันมันไม่ดีตรงไหน” “ก็…ก็หนูกลัวคุณ…” เธอไม่กล้าสบตาเขา พอมองตาเขาทีไรใจมันสั่นๆยังไงไม่รู้ “ทำไมต้องกลัว” เหนือฟ้าเดินเข้ามาใกล้ ต้อนเธอจนล้มไปนั่งโซฟา โน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างดันกับพนักพิงโซฟากักตัวเธอเอาไว้ “…” ฟ้าครามรีบก้มหน้าลงทันที “เงยหน้ามองฉัน” “มะ…ไม่ค่ะ” ฟ้าครามส่ายหน้าปฏิเสธ “กล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ” “…ไม่เอาค่ะ หนูไม่อยากมอง” คราวนี้ฟ้าครามหลับตาแน่น แต่ต้องสะดุ้งเผลอลืมตาเมื่อเขาเชยคางเธอให้เงยหน้าขึ้น ประสานสบคากับดวงตาดุ “ดื้อ”