หนุ่มบ้านไร่กับยัยเพื่อนเก่า

สุดารัตน์ สาวออฟฟิศที่ถูกเลิกจ้าง ตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดเธอได้เจอกับเพื่อนเก่าอย่างธีรกรเจอหน้ากันครั้งเเรกก็ไม่ชอบกันเเล้วมาดูกันว่าสองคนนี้จะลงเอยกันแบบไหน ติดตามอ่านกันได้เลยค่ะ “รอให้ฝนหยุดตกก่อนค่อยโทรบอกพี่ชามารับ” สุดารัตน์พูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับลูบหัวน้องก้องไปด้วย เปรี้ยง!!! สุดารันต์กับน้องก้องกอดกันกลมเพราะตกใจเสียงฟ้าร้อง “คงไม่ได้กลับเเล้วครับวันนี้น้องก้องต้องนอนกับปะป๊านะครับ” ธีรกรเดินเข้ามานั่งข้างน้องก้องเขาได้ยินสองเเม่ลูกคุยกันว่าจะกลับบ้านยังไง “เย้ผมจะได้นอนกับปะป๊า” น้องก้องได้ยินเเบบนั้นก็คลายอ้อมกอดจากสุดารัตน์เเละร้องออกมาอย่างดีใจที่จะได้นอนกับธีรกร “อะไรจะดีใจขนาดนั้น” สุดารัตน์พูดกับตัวเองเบา ๆ “เราจะไม่นอนที่นี่นะน้องก้องสักพักฝนก็หยุดตกเเล้ว” เธอไม่อยากอยู่ที่นี่กับนายกรเลยถ้าเป็นน้องกายนะเธออยู่ที่นี่จนถึงเช้ายังได้เลย “ถ้าเธออยากกลับนักก็ไปเลยสิผมให้กุญเเจรถคุณเเล้วเเต่เธอต้องกลับไปคนเดียวนะ” ธีรกรบอกเธออีกครั้งด้วยความโมโหพูดอยู่นั้นเเหละว่าจะกลับก็ไม่เห็นกลับสักที “เออ!กลับเเน่ถ้าฝนมันหยุดนะ” สุดารัตน์พูดเสียงดังใส่ธีรกร 'ป่านนี้พ่อกับยัยชากลับถึงบ้านเเล้วมั้ง' น้องก้องนั่งฟังทั้งสองคนเถียงกัน “ทำไมป๊ากับม๊าชอบเถียงกันครับ” น้องก้องเอ่ยถามทั้งสองคนขึ้นมาเพราะเวลาป๊ากับม๊าเจอกันที่ไรชอบพูดจาเสียงดังไม่ก็เถียงกัน “ไม่ใช่อย่างนั้นนะน้องก้องต้องเรียกว่า…..” สุดารัตน์กำลังคิดว่าจะพูด ยังไงดีเเต่นายกรก็พูดขึ้นมาเสียก่อน “เรียกว่ารักกันเลยชอบเถียงเเบบนี้ครับ” ธีรกรพูดเเล้วก็ยักคิ้วให้สุดารัตน์ที่เขาพูดเเบบนี้เพื่อให้น้องก้องจำสิ่งที่เขาพูดเเละเขาก็อยากเเกล้งยัยนี่ด้วย “รักกันเหรอครับ” น้องก้องพูดออกมาเสียงใส “นี่นาย!จะพูดเเบบนี้ทำไมเดี๋ยวน้องก้องก็เอาไปจำเเล้วก็พูดหรอกว่าเรา…..เออ….ชังมันเถอะ” สุดารัตน์หันไปต่อว่านายกรที่ไปสอนน้องก้องเเบบผิดๆเเบบนั้นเดี๋ยวน้องก้องจำเเล้วเอาไปพูดว่าเธอกับเขานั้นรักกันน้องก้องยิ่งความจำดีอยู่ “ปะป๊ากับมะม๊ารักกันเหรอครับ” น้องก้องถามขึ้นอย่างสงสัยว่าตัวเองพูดถูกไหม “ไม่ใช่ครับ” สุดารัตน์พูดมาทันทีที่น้องก้องถามจบ “ใช่ครับ” ธีรดาพูดยิ้มๆ “ไม่ใช่” “ใช่” “ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!” “เอ่อ ๆไม่ใช่ก็ไม่ใช่” น้องก้องนั่งฟังทั้งสองคนพูดกันไปกันมาไม่มีใครยอมใครเลย 18:00 “คุณไปทำกับข้าวมาน้องก้องหิวเเล้วใช่ไหมครับ” บอกกับสุดารัตน์เสร็จก็หันไปพูดกับน้องก้องยิ้มๆ “ใช่ครับ” 'เข้ากันดีจังเลยนะฉันรู้ทันหรอกยะ' “นายนั้นเเหละหิวไม่ใช่น้องก้องถ้าอยากกินก็ไม่ทำเองสิฉันไม่ใช่เเม่ครัวของคุณ” “อะไรน้องก้องหิวข้าวเธอก็ไปทำสิ” ธีรกรไม่ยอมรับว่าตัวเองหิวข้าว “ฉันไม่ทำ!ฉันกับน้องเป็นเเขกนายก็ควรไปทำอาหารมาใหฉันกับลูกกินสิ” “ห๊ะ!คุณเป็นเเขกเหรอผมพึ่งรู้นะเนี่ยหน้าคุณก็ไม่เหมือนเเขกนิ” ธีรกรแกล้งทำท่าตกใจเเละพูดออกยิ้ม ๆ ที่ได้เเหย่เธอเล่น “นี่นายเข้าใจไหมคำว่าเเขกน่ะฉันหมายถึงว่าฉันเป็นเเขกของนายต่างหากเเหละ” สุดารัตน์ว่าขึ้นอย่างโมโหที่นายกรว่าเธอกับน้องก้องเป็นคนเเขก “เหรอคุณเเต่คุณไม่ใช่เเขกของผม คุณมาหลบฝนบ้านผมต่างหาก” “เออ!ฉันไปทำให้ก็ได้” ตอนนี้สุดารัตน์เริ่มหิวข้าวเเล้วเธอหิวข้าวหรอกนะถึงยอมไปทำให้