ดุจใจซ่อนกล

“คุณเข้าใจถูกแล้วล่ะ คุณภาม” ใบหน้างามเชิดขึ้นสูง กะพริบตาไล่หยดน้ำที่กำลังจะหล่อรื้น “ฉันคบกับคุณไม่ได้หรอก เพราะคุณไม่มีหัวนอนปลายเท้า...ไหนจะอาชีพที่คุณทำ ฉันคงไม่สามารถใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงอื่นเป็นร้อยๆ คนได้ ฉันจะกลับไปคืนดีกับคุณโคบายาชิ คุณก็ทราบดีแล้วนี่คะว่าเขาเลือกฉัน ฉันไม่แคร์หรอกค่ะ ว่าเขาจะมีผู้หญิงอีกสักกี่คน เพราะยังไงฉันก็จะได้เป็นที่หนึ่ง และได้ครอบครองทุกอย่างที่เป็นของเขาอย่างถูกต้องตามกฏหมาย” “มิลิน” คำพูดของเขาขาดห้วง แววตายามมองหญิงสาวฉายแววเจ็บปวดเหมือนคนที่โดนทำร้าย... ไม่...ไม่เลย... วันที่เขาโดนอันธพาลสองคนนั้นรุมทำร้ายจนหมดสติไม่รู้สึกตัว...เขายังไม่เจ็บปวดเท่ากับคำพูดไม่กี่คำจากริมฝีปากรูปกระจับที่เขาเคยหลงใหลนั้นเลย