โดนเพื่อนฆ่าว่าแย่แล้ว โดนเด็กล่อลวงแย่งใบเกิดยิ่งแย่กว่า ต้องมีชีวิตต่อด้วยความทรงจำเดิม ในร่างเด็ก7ขวบ ไม่ใช่ร่างใครที่ไหน ก็ร่างไอ้เด็กที่แย่งใบเกิด ซ้ำมันยังมีฐานะที่ไม่ธรรมดา!!!!

มันไม่น่าขอให้ช่วยชีวิตต่างจากปกติที่เคยเลยจากที่เกิดและตายวนเวียนไปโลกต่างๆกลายเป็นว่ามันมีชีวิตอมตะ ฆ่ามันที....

อย่าถามถึงหน้าปก ตย. เจ:เชี้ย พี่พนักงานเขาจีบมึงเปล่าว่ะ ปัน:บ้าแล้ว มึงคิดไปเอง จ่ายตังค์ ปัน:เออ พี่ครับขอยืมหนังสือต่อนะยังอ่านไม่จบ พี่:ได้ แต่พี่ขอเบอร์น้องนะ ไว้โทรทวงคืนหนังสือ ปัน:..

"ที ถ้านายได้มีชีวิตรอดถึงสามสิบปีได้โปรดปลดปล่อยผมที" รามิเรส "นายเปลี่ยชีวิตฉันแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยนายหรือไง" นที "เจ้าเป็นของข้าไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" กราเซีย

สำหรับบางคนการพบกันมันคือโชคชะตา... ...แต่สำหรับผม.... แม่ผมลิขิตไว้ให้!! ให้ตาย!นี่แม่อยากให้ลูกชายตัวเองมีภรรยาเป็นผู้ชายเรอะ แถมไม่ใช่แค่คนเดียว!!

แค่นักเลงธรรมดา บ้านจนๆ ช่วยตาแก่คนหนึ่งแบบไม่ได้ตั้งใจ เลยได้เรียนฟรีที่ญี่ปุ่นเป็นการตอบแทนที่ช่วย..แต่เพราะเห็นผี เลยมาอยู่กับพวกพิลึกตั้งแตที่มาเหยียบร.ร.นี้ไม่สิตั้งแต่เจอไอ้แก่นั้นแล้ว!!

เป็นนักฆ่ายังถูกฆ่าง่าย ชีวิตไม่มีอะไรดี เกิดใหม่ครั้งนี้พี่จะเป็นยอดคนธรรมดาเดินดิน มนุษย์เงินเดือน กินข้าวข้างทาง//นิลพิสุทธ์ุ ตื่นจากฝันได้แล้วพี่ชาย//จรัสฟ้า

ซัน:คุณ‘ยั่ว’ผมก่อนนะ ต้นรัก:ฉันยั่วแกตอนไหนฟร่ะ!!แล้วนั้นเลิกล้วงมือเข้ามาในเสื้อฉันได้แล้ว ออม:ถึงมึงจะลืมเรื่องในคืนนั้น...แต่สำหรับกูแม้ว่าผ่านไปนานเท่าไร...กูก็ไม่มีวัน‘ลืม’

"พวกผมตายเพราะคุณมือลื่นใชม่ะ" "เปล๊า!ข้าตั้งใจ" "..." "ดีนะ ไอ้เมฆได้เกิดเป็นจอมเวทสาวงาม(?)ยัยเมย์ได้เกิดเป็นผู้กล้ารูปหล่อ(?)ไอ้เวกัสได้เกิดเป็นจอมมารผู้ใจบุญ(?)ไหงตูเกิดเป็นแค่นกเค้าแมวว่ะ!!!"

ตายด้วยเพราะโดจิน พอมาทำงานเป็นยมทูตระหว่างรอเกิดใหม่ดันต้องกลายเป็นชายซะได้! ว่าแต่ยมทูตแฝงเนี้ย มันคืออะไรกันแน่! ทำมันสาระพัดงาน ทั้งสืบข่าว ทั้งพ่อสื่อ? ทั้งเป็นหมอนข้าง? เดี้ยวนะ มันใช่หรือ??

ชีวิตเยี่ยงมนุษย์(?)ของข้าจบลงเพราะไอ้เด็กนั้น ข้าคงไม่ถูกยัดเยียดให้ไปเป็นครูอย่างไร้เหตุผล!! "ถามจริง ไม่กลัวข้ารึ" "ไม่นะ ถึงท่านจะไว้ผมยาวรุงรังเหมือนโจรป่า หนวดเฟิ้ม สวมแว่นตาหนา ก็เถอะ" "..."