เขาไม่ใช่คนพูดมาก ผมเองก็ไม่ได้พูดทุกเวลา -เขาถูกดูแลโดยผม และผมก็ไม่ได้มองไปมากกว่านั้น "แต่แล้ววันหนึ่ง...ผู้ชายอย่างเรากลับใจเต้นให้กันและกัน"

เขา:เป็นซอมบี้ ผม:เป็นมนุษย์ที่หนีตายด้วยความใจเย็น เราสองคน:จะหาทางแก้ไขเชื้อไวรัสนี้ได้ไหม?

ดูแลใครก็ไม่ลำบากใจเท่าดูแลท่านแม่ทัพ....เหตุใดท่านถึงจ้องข้าอยู่เรื่อย...

ผุ้ชายคนนั้นเป็นซอมบี้....และเขาบอกว่ารักผม

ข้ากับท่านต่างมีใจให้กัน.. ไฉนท่านถึงได้ทิ้งข้าให้รออยู่ตรงนี้อย่างเงียบเหงากัน?

ความรักของข้า แม้นพรากก็มิอาจลืม หากเมื่อต้องการพบรักใหม่ ข้าย่อมตัดใจเพื่อหัวใจตนเอง

หงส์ดำ ความรักที่เกิดขึ้นอย่างมิอาจตั้งใจ พรานหนุ่มคือผู้กุมหัวใจตอบสนองออย่างไรถึงจะถูกต้องกันนะ?

เมื่อผมเจอเด็กผอมแห้งคนหนึ่งที่อยู่ในร้านด้วยร่างกายไร้เรี่ยวแรง...เขาแปลกและน่าสนใจ...สนใจจนกลายเป็นรักแรกพบ "น้องครับร้านยังไม่เปิด" "พี่ฮะ ร่างกายผมต้องการน้ำตาล"

ผมมันคนใบ้ ไหนเลยเขาจะมอง