สมุดบันทึกหนึ่งเล่มกับปากกาอีกหนึ่งด้าม ชีวิตธรรมดาในวันๆหนึ่งของผู้สังเกตการณ์อย่างบยอนแบคฮยอน ที่คอยเฝ้ามองแผ่นหลังน้อยๆ และไหล่แคบๆ ของคนตัวเล็กกว่า ที่ชื่อ โดคยองซู...

เรามักจะบอกอรุณสวัสดิ์กันทุกครั้งในช่วงพลบค่ำ กดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากนั่นและโอบกอดให้นานแสนนาน ก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นในเช้าวันใหม่จะมาถึง และเขาก็จะหายไป...

เรื่องของคนสองคน กับความสัมพันธ์บางๆ ที่ไม่มีชื่อเรียก...

โดคยองซูเด็กน้อยตาโต แก้มยุ้ย ผมทรงเห็ด หนูน้อยวัยหกขวบ กับคุณลุงหมาจิ้งจอก บยอน แบคฮยอน วัยสามร้อยปี Update 100 per. The End

“ผมเป็นสัตว์เลี้ยงให้คุณได้นะ และผมจะซื่อสัตย์รักแค่คุณเพียงคนเดียว” ใครเชื่อคำพูดงี่เง่านั่นก็ถึงว่าโง่มาก แต่ดูเหมือนคยองซูจะกลายเป็นคนโง่ ทำไมถึงได้ตกลงรับปาก ใจง่ายกะคนแปลกหน้าตาไม้ขีดนั่นด้วยนะ

ปาร์คชานยอลก็แค่เด็กอัจฉริยะที่ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่เด็กแบบนั่น เขาเพียงแค่ต้องการเป็นคนธรรมดาที่ตกหลุมรักใครสักคน ที่ไม่ได้ใช้มันสมองอันชาญฉลาดเพื่อจดจำแต่ใช้ ‘หัวใจ’ เพื่อจดจำความรู้สึกนั่นตลอดกาล

คนธรรมดาเดินดินกับชีวิตแสนปกติจนน่าเบื่อ อะไรคือสีสันของชีวิตที่ผู้คนชอบค้นหา ช่องว่างระหว่างวัยทำให้เราค้นพบอะไรบางอย่าง ว่าโลกใบนี้ไม่ได้กลมแล้วก็ไม่ได้เล็กอย่างที่คิด

"นี่ๆ ผัวมึงโดนใจกูวะ" "อืม แล้วมาบอกกูทำไม" "สนใจอยากจะลองเปลี่ยนผัวกับกูมั้ย?" ...ไหงสุดท้ายถึงได้มัน เป็นผัวล่ะ???

เสื้อกันฝนสีเหลือง รองเท้าบูทสีส้มสดและร่มคันใหญ่สีดำ เด็กหนุ่มผู้มาพร้อมกับสายฝน ที่หวงจื่อเทาไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด..

"ทำไมนายไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่านายเป็นเมะ" "ถ้ากูบอกมึง กูจะได้กด! มึงเหรอ" "..!!!..." (UP!: Chapter:13 [30%])

เรื่องของหนุ่มขายหนังสือน่าซื่อแต่ปากหมา กับนักเลงชีกอเกรียนแตก พ่วงด้วยพ่อค้าขายผักลูกติด กับพ่อหนุ่มนักศึกษามาดรวยขี่เฟอร์รารี่ เรื่องวุ่นๆจึงเกิดขึ้นท่ามกลางร้านหนังสือที่ติดอยู่กับตลาดสดใกล้ๆกัน?