ห้องเก็บของ

ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังดวงตก ทั้งอายุก็ยังห่างจากวัยเบญจเพสอีกหลายปี แต่ทำไมช่วงนี้ถึงได้มีแต่ปัญหาเข้ามาให้ผมปวดหัวเล่นนักนะ

“ผมเรียนจบแล้ว อายุเองก็20” แต่ทว่าเขาต้องกลับมาเข้าเรียนอีกครั้ง ณ.สถาบันแห่งใหม่ กับเหล่าตัวตนซึ่งมีสายเลือดเช่นเดียวกับสายเลือดอีกครึ่งของเขา…อมนุษย์

“แล้วปีหน้าฉันจะมาหาอีกนะ” ผมบอกเช่นนั้น ...เหมือนกับทุกๆปี

“ในเมื่อพวกมันกระหายเพียงหยาดโลหิตและรสแห่งการทำลาย ก็ให้พวกมันเข่นฆ่ากันซะให้พอเลยสิ” หลายร้อยปีหลังเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ รัฐบาลโลกก็ได้ทำสัญญาบางอย่างกับเหล่าบุคคลซึ่งได้ชื่อว่าเป็นฆาตกรผู้ชั่วร้าย

...เมื่อการทดสอบความกล้าของเหล่านักเรียนไปกระตุ้นอาถรรพ์ของโรงเรียนให้ตื่นขึ้น... ...สิ่งไร้ชีวิตลุกคืบ กลืนชีวิตผู้คน... ...ไม่มีที่ใดให้หนี หรือหลบซ่อน ... ...นอกจากจะเผชิญหน้ากับมัน...

เพราะสิ่งที่เห็นนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด โซลจึงตัดสินใจก้าวเข้าสู่โลกแห่งเกมออนไลน์ที่เขาไม่แม้รู้จัก แต่ทว่ายังไม่ทันแม้จะเริ่มต้นอะไร เขาก็ดูเหมือนจะลืมไปซะแล้วว่าเป้าหมายของตัวเองคืออะไร