หลี่หง

เขามักจะได้ลิ้มลองหญิงงามจนอิ่มหนำทุกค่ำคืน แต่ยามนี้เขามิใคร่อยากจะทำเช่นนั้น เพราะยามร่วมรักกับสตรีอื่นแล้วมีใบหน้าของนางมารตนหนึ่งลอยมา จังหวะเสพสมก็พลันหยุดลงจนอารมณ์หดหาย มิใช่ว่ากลัวตาย แต่...

เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่มีร่วมกันมาแต่เยาว์วัย ชาติก่อนนางจึงเลือกแต่งงานกับคนผิด เมื่อชาตินี้ได้รับโอกาสให้เลือกใหม่ นางจะไม่เลือกสามีผิดอีก

แม้แก้แค้นสิบปีไม่สาย ทว่านางไม่อาจรอได้นานขนาดนั้น ผู้ต้องสงสัยเป็นถึงราชนิกุลสูงศักดิ์แล้วอย่างไร นางหาได้กลัวไม่ ท้ายที่สุด นางกลับเสียท่าให้ศัตรู ถูกกักขังด้วยอ้อมแขนทุกค่ำคืน

เมื่อแม่ทัพหนุ่มผู้ป่าเถื่อนเย็นชาเกิดเหตุมิคาดฝันได้ภรรยาเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา แต่เขากลับมองนางเป็นสตรีเจ้าเล่ห์เจ้ามารยา ความหื่นห่ามโหดจึงบังเกิด...

เขาคือรัชทายาทหนุ่มผู้ลี้ภัยส่วนนางคือหญิงสาวผู้ชั่วร้ายกลับใจ การแต่งงานเกิดขึ้นที่ริมธาร ความเร่าร้อนในค่ำคืนหนึ่งคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

นางเป็นสตรีร้ายกาจ หน้าตาดุดัน นิสัยไม่เหมือนใคร ส่วนเขาเป็นถึงว่าที่องค์ราชัน รูปร่างสง่างาม เป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี

การกลับชาติมาเกิดใหม่ กลายเป็นภรรยาของแม่ทัพผู้เกรียงไกร ต้องคลอดลูกให้เขาคืออันใด? ไม่จริงใช่ไหม?

จะเป็นอย่างไรเมื่อทายาทสาวน้อยจ้าวยุทธ์ ต้องมาอยู่ในคราบสาวใช้ของนายสาวผู้อ่อนแอ...

เมื่อนางตามล่า...แต่เขาตามรัก// 'นางตามล่าเพื่อความแค้นของนางได้รับการสะสาง... เขาตามรักเพื่อความแค้นของนางได้รับการขัดขวาง'// ไม่ยอมมีปล้ำ!

แม้รักมากทว่าไม่อาจเอื้อนเอ่ยเปล่งวาจา หากเผยเสน่หาย่อมลดการระวังตัว เภทภัยที่น่ากลัวคือเจ้าลดตัวระวังภัย แอบใส่ใจแค่เห็นเจ้ายิ้มละไม ย่อมเติมเต็มพลังกายให้สู้ศึกหนักบัลลังก์ทอง

ครั้งหนึ่งเขาตามืดบอด จึงไม่เห็นนางที่รักเขาอยู่ในสายตา แต่เมื่อวันนี้เขารักนางแล้วจนหมดใจ ใครหน้าไหน เขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น!

เขาเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่กลับถูกวางยาปลุกกำหนัดได้เสียกับสตรีนางหนึ่งจนต้องแต่งงานกันด้วยแผนการอันแยบยลของนาง แต่เหตุไฉนไยนางถึงไม่ยินดี บัดซบ!

นางถูกพี่สาวยึดเอาความดีความชอบไปเสวยสุขคนเดียวไม่พอยังถูกจับตัวให้สวมรอยแต่งงานกับบุรุษที่รักพี่สาวสุดซึ้ง พันธนาการเส้นหนึ่งแม้มิตั้งใจแต่กลับรัดรึงนางไว้ตลอดกาล

นางเคยทิ้งเขาไปให้เขาต้องทนเดียวดายรอคอยนางอย่างทรมานเจียนตาย แต่ทว่าความรักมิมลายสิ้นสูญ ชาติภพนี้นางจักทำทุกอย่างเพื่ออยู่เคียงข้างเขาตลอดไป

นางมีสามคำให้เขา ยั่วยวน เจ้าเล่ห์ สมสู่ ส่วนเขามีเพียงคำเดียวให้นาง เจ้าเป็นของข้า!

เจ้าดวงดาวที่พลัดมาคล้ายความฝัน โคจรร้อยรอบพันหมื่นครั้ง ดั่งสวรรค์สรรสร้างแลเป็นใจ แม้นชีวิตมิอาจยึดติดวาจาใด ไฉนต้องใคร่ครวญ แค่ยอมเจ้าอยู่ในใจ เมื่อมีรัก ข้าพร้อมภักดิ์ยากปล่อยวาง

หากมิได้รักแล้วเหตุใดบุปผารัตติกาลเช่นเจ้าถึงยอมให้เพียงข้าได้ยลโฉมภายใต้หน้ากากเงิน เหตุใดถึงมอบความหวังจนข้ามั่นใจในสัมพันธ์ การกระทำแน่ชัดว่ารัก แต่กลับสะบั้นสิ้นเยื่อขาดใย จะมิให้แค้นได้อย่างไร

นางเป็นสตรีร้ายกาจ หน้าตาดุดัน นิสัยไม่เหมือนใคร ส่วนเขาเป็นถึงโอรสสวรรค์ รูปร่างสง่างาม เป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี

เขาคือบุรุษรูปงามที่แสนเย็นชา นางคือสตรีใจกล้านิสัยไม่ดี “ท่านคงโดดเดี่ยวและเหน็บหนาวมาเนิ่นนาน ท่านควรปล่อยวางอดีตที่ขมขื่นแล้วมาเริ่มต้นใหม่อย่างเข้มข้นกับข้าเสีย...ขอหอมแก้มทีนึง"..."บัดซบ!!!"

เมื่อบุปผาต่างขั้วสลับร่างเปลี่ยนวิญญาณ กายผสานกับวิญญาณที่เปลี่ยนผันผิดแผก จะมอบคืนวันอันสงบสุขได้อย่างไร?