ในหัวเธอตอนนี้มีแต่ความสงสัย ไอ้หน้าหล่อนี่ใคร แล้วลงทุนกลิ้งตกเตียงทำไมยังไม่ตื่น นี่เป็นความฝันแบบไหน พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูอยากกลับบ้านแล้วช่วยด้วยยยยย

"ถ้าฉันสั่งให้แกไปตาย แกจะไปไหม" "ไม่..." "จงมีชีวิตอยู่จนกว่าแกจะอยากตายเอง"

"ข้าเกลียดเหล่าเทพเทวา ข้าถูกทวยเทพทอดทิ้งในยามที่ต้องการพวกเขาข้าพร่ำสวดภาวนาทว่ากลับไม่ได้ผลตอบแทนของความศรัทธานั้น"

“เป็นอะไรครับ เจ็บเหรอ ไปหาหมอไหม” “หะ…” “อะไรนะ” “หิวข้าว” "..."

ที่จริงเขาสู้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าอ่อนแอ แต่เขาแค่สู้ไม่ได้

มันควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องเป็นฝ่ายประคองเธอแล้วกล่าวปลอบ  แต่ไหงมันสลับบทแบบนี้ 

สามนาทีที่เงียบ นาน...เเต่เขายังคงรอ

...ภารกิจเสร็จสิ้น

winter is coming

"น้องเพื่อนไอ้กาลใช่ปะ" ครับ "ใช่มั้ย" ก็บอกว่าใช่ไง "อ้าว ไม่ใช่หรอ"

ทว่า... ชายหนุ่มที่สมควรอยู่ในฝันของผม กลับยืนหน้าบึ้งอยู่ที่หน้าประตู

เพื่อนกันเขาไม่ทำกันอย่างนี้หรอก

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะแอบตาม แอบดู และ 'แอบชอบ' ไอ้เด็กบ้านี่มาหนึ่งปีเต็มแล้ว

ลมร้อนอีกชุดพัดมาเทวดาผู้นั้นก็หันมาสบตากับผมพอดี

การต่อสู้ถึงจุดตัดสิน สงครามกำลังจะจบสิ้น ทว่ากลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ทำให้เขาต้องเลือกระหว่าง ฆ่า หรือ ถูกฆ่า

คุอิไคเด็กหนุ่มอายุ 14 ผู้สูญเสียความทรงจำ ต้องกลายมาเป็นผู้ปราบมารโดยบังเอิญ แถมยังมีคู่หูตัวป่วนพ่วงมาด้วยอะไรจะเกิดขึ้นล่ะทีนี้