การที่มึงถามกูว่า "ผมดุนะ พี่ไหวเหรอ ?" แล้วต่อด้วย "คืนนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่" เนี่ย...เรียกว่าอ่อยกูใช่มั้ย ? แต่ก็ช่างเถอะ คืนนี้ผมรู้ว่าเกิดเรื่อง 'ใหญ่' แน่ๆ-ไอ้หนู พี่ก็ดุนะครับ 'รับ' ดีๆ

ระหว่างตายๆ ไปซะ กับการเกิดใหม่ในร่างแมวเปอร์เซียขี้เรื้อนแถมสมองเสื่อม อะไรมันแย่กว่ากัน ? โชคดีถูกเก็บมาเลี้ยงพร้อมชื่อใหม่ว่า “พี่สมคิด” แต่จะพูดยังไงว่าผมเป็นคน ผมไม่แดกวิสกัส กูจะแดกไก่ทอดหาดใหญ่

หลังจากที่ลมหายใจถูกพรากไปด้วยบ่วงเชือกนั้น สิ่งที่ยากกว่าการกลับมามีชีวิตอีกครั้งพร้อมปริศนามากมายในร่างของ “น้องชาย” ตัวเอง คือการที่ผมกำลังจะมีความรักอีกครั้ง ทั้งที่หัวใจผม...หยุดเต้นไปแล้ว

"พี่เป็นของกาย" ประโยคสั้นๆง่ายๆพร้อมกับอ้อมกอดที่นานวันไปชักจะทำให้ผมใจเต้น ลองมาถูกเด็กอ่อยแบบเนียนๆทุกวันอย่างผมบ้างสิ แล้วจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงห้ามใจตัวเองไม่ให้ "รุก" มันกลับไม่ได้!

เพราะน้ำตาของ 'ปอเทือง' ลูกชายศพแรกเหยื่อ "ผีโขมดป่า" ทำให้ 'ไอดิน' ไม่อาจละเลยใบหน้าชวนฝันนั่น-ยิ่งชาวบ้านกลัว ศพต่อไปยิ่งปรากฏ ก่อนที่วันตายจะถามหา เขาต้องสืบให้รู้ว่าคนที่ฆ่า "โขมดป่า"หรือ"มนุษย์"

เพราะล่าท้าผีจนเจอวิญญาณตามเอาชีวิต ความกลัวตายจึงนำพาให้ไปกราบกรานให้หมอผีเด็กแว้นที่เพิ่งแจ้งตำรวจจับให้มาช่วย ซึ่งใครจะคิดล่ะว่า...มันจะท่องคาถาผิดเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล!!!

เพราะพ่อแม่แยกทางต้องระหกระเหินมาอยู่ “เขาใหญ่” แต่ก็ยังพลาดไปสะกิดติ่ง “ขาใหญ่” จนโดนตามรังควานถามว่า รู้ไหมที่นี่ “ใครใหญ่” เลยอยากจะถอดกางเกงให้พวกมันดูว่า “ของกูเนี่ยแหละใหญ่”