ผกาพฤษ

สามีขอหย่าในวันเกิดลูกสาว

"นายไปมีชีวิตที่สดใสเถอะลูกคนเดียวพี่เลี้ยงได้"

ผมไม่สนว่ามันหรือเธอจะเป็นใครมาจากไหน เพราะผมจะเอาคืนให้พวกมันทั้งตระกูลกระอักเลือด และคนที่ดูเหมือนจะเปราะบางที่สุดในบ้านก็มาอยู่ในมือผมแล้ว เธอคือผู้โชคดีนะน้ำพั้นซ์

จู่ๆวันหนึ่งเมียเก่าก็มาเคาะประตูพร้อมยื่นสมุดฝากครรภ์ให้เป็นของขวัญวันจบปริญญาตรี ผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยถามไปว่า "ลูกใคร" เท่านั้นแหละครับฟันกรามผมโยกเลย

“อยากปล่อยให้มันเกิดนักก็เลี้ยงเองไปสิ” น้ำตาเม็ดเป้งของคนโง่หยดแหมะลงปลายร้องเท้ารัดส้นสีครีม “ชอบไม่ใช่หรอเด็กน่ะเลี้ยงไปเลย ฉันไม่ใจดีจะรับมารหัวขนมาเลี้ยงให้เป็นภาระหรอก” “ลูกต้องการพ่อนะคะ”

‘เธอก็คิดสะว่าไม่เคยมีลูกไม่เห็นจะยาก’

พ่อขอโทษ... เพราะเวรกรรมมันตามไว เพราะความคิดถึงคนึงหา เพราะความเห็นแก่ตัวของผมเอง

เพราะไม่รักเขาจึงเห็นเธอเป็นเพียงสินค้ามีชีวิต

สกปรกชิบหายผู้หญิงสาธารณะ

ชีวิตเด็กนักศึกษาฝึกสอนทำไมช่างยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้เมื่อเจอผู้ปกครองแสนมากเรื่องเหลือเกิน

"ละ..แล้วถ้าฟางบอกว่าฟางท้องลูกของเราล่ะ มาสจะยังทิ้งฟางอยู่ไหม?" "ผมยังไม่พร้อมจะดูแลใคร ถ้าหากว่าที่ฟางพูดคือเรื่องจริงผมก็พอมีวิธีทางออกที่ดีสำหรับเรา" "คุณจะขอฟางแต่ง..." "ผมพอจะรู้จักสถานทำแท้ง

"คนที่ร้องขอความรักมันน่าสมเพชเธอไม่รู้หรอ"