เมื่อรุ่นพี่ที่เขาช่วยไว้ในท่าอุ้มเจ้าสาว(?) พาบุกป่าฝ่าดงมุดผ่านพุ่มไม้ไปโผล่รร.ได้ทันเวลาแบบเฉียดฉิว แถมให้ดอกไม้(ที่ติดหัวมา)แทนคำขอบคุณ เขาก็ขอรับไว้ในแบบของเขาก็แล้วกัน...งั้นก็...จะทานล่ะนะ~

ต้นไม้ใหญ่ลืมตาตื่นขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือความร้อนจากดวงอาทิตย์เบื้องบน และความอบอุ่นจากเด็กชายตัวเล็กๆ...ไออุ่นจากความรัก

"จุดเริ่มต้นเรื่องราวของพวกเราในคืนนั้น" ทั้งหมดเกิดจากฤทธิ์เมรัย คำพูดนั้นของนาย และ...

เขาคือนกน้อยที่ถูกล่ามไว้ด้วยสายน้ำเกลือระโยงระยาง..."นายรู้ไหมทำไมมนุษย์ถึงบินไม่ได้" ท้ายที่สุดแล้ว...เขาจำเป็นต้องมีปีกจริงๆงั้นหรอ?

เมื่อวันคริสต์มาสเวียนมาถึงอีกครั้ง สิ่งที่ทำมันก็คล้ายกับเกมทดสอบความกล้าเพื่อพิสูจน์ว่าต่อให้ไม่มีนาย ฉันก็จะไม่หวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว "อวยพรให้ทีสิ ซานตาคลอสของผม...."