เมื่ออยู่ในยุคที่เทพรบมาร ธรรมะและอธรรม ชีวิตคนธรรมดาก็ไม่ต่างอะไรกับหนอนแมลง ชะตากรรมของยุทธภพนั้นจึงยากเกินคาดเดา !

เมื่อเงาของกะโหลกเทวะแผ่คลุมยุทธภพ และราชสำนักเริ่มขยับหมากจากเบื้องหลัง เซิ่งเซียงอี้ต้องเผชิญศัตรูที่มิใช่เพียงยอดฝีมือ หากคือความลับเมื่อสิบปีก่อนซึ่งอาจเปลี่ยนชะตาทั้งใต้หล้า.

เมื่อสวรรค์เห็นมนุษย์เป็นเพียงปศุสัตว์! ‘หลินเทียน’ เด็กหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งจึงหยิบกระบี่วัฏสงสาร ผสานสัจธรรมแห่งวารี ทะลวงเก้าทวีป สับฟันกฎเกณฑ์พระเจ้า เพื่อเขียนลิขิตฟ้าใหม่ด้วยมือตนเอง

ความว่างเปล่า หาใช่การสูญสิ้น ทว่าคือการโอบรับสรรพสิ่ง" เพื่อผนึก 10 ขุมพลังทำลายล้าง หยางฟงยอมหลับใหลไร้ลมหายใจ ให้สหายแบกร่างข้ามสมรภูมิ แลกกับการดับไฟกิเลสทั้งยุทธภพ

ในโลกที่ผู้ไร้รากวิญญาณเป็นได้เพียงเศษดิน เฟยซานกลับถูกศิลาตรวจพบว่ามีรากวิญญาณระดับสวรรค์ที่ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์ขึ้นมาทว่ามันมาตอนที่เขาอายุ 100 ปี พอดีน่ะสิ…

เมื่อพนักงานออฟฟิศผู้บ้างานจนตาย ต้องมาเกิดใหม่ในร่างของ 'กงจื่อสี่' คุณชายสี่แห่งพรรคมารทมิฬ ทายาทสายเลือดตรงที่วันๆ เอาแต่เสพสุรานารีจนถูกตราหน้าว่าเป็น 'ขยะ' ของพรรค "ยิ่งขี้เกียจยิ่งไร้เทียมทาน"

หลี่ฉางอัน คือชายหนุ่มผู้ทะลุมิติมาพร้อมระบบสุดโกง แต่แทนที่จะออกไปสร้างชื่อในยุทธภพ เขากลับขอใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ในเมืองเล็กๆ เปิดบ้านเช่า และมีความสุขกับการ "เช็คอิน"

“ เชื่อข้าเถอะ เป็นราชันมารถึงจะมีอนาคต” “ไม่เอา ข้าอยากเป็นคนดี”

การจุติครั้งใหม่ เหตุใดจึงเป็นร่างของสวะไร้ค่า ปรมาจารย์เวทย์โอสถผู้ยิ่งใหญ่! จักไม่ยอมพ่ายต่อลิขิตฟ้า ทุกสิ่งทุกอย่างต้องถูกชำระแค้น!

จากเด็กเก็บฟืนไร้ค่า สู่ศิษย์ของจอมยุทธ์ที่ “ไม่ควรถูกจำ” วิชาของเขา…ทำให้โลกผิดเพี้ยน ศัตรูของเขา…คือผู้ที่ลบตัวตนคนทั้งโลกได้ และเส้นทางของเขา… คือการท้าทาย “ความจริงของโลกทั้งใบ”

แปดปีก่อนเขาเป็นเพียงเด็กตาบอดชะตาอาภัพ แปดปีต่อมาเขาแบกโลงกระบี่ท่องไปทั่วยุทธภพ

ในโลกนี้ ระดับขั้นไม่ใช่ทุกอย่าง สิ่งที่ตัดสินชัยชนะที่แท้จริงคือ เปอร์เซ็นต์ความสมบูรณ์ ของวิชาที่ฝึก ซึ่งลู่ชางเซิงจะมองเห็นผ่านเนตรเทวะเป็นตัวเลขระบุชัดเจน

ณ บรรพกาล อัจฉริยะผู้ดูแลหอตำราแห่งเทียนฉี สิ้นชีพด้วยน้ำมือของอสูรร้าย หากแต่ภพชาติใหม่นี้ เขานี่แหละจะเป็น ‘อสูรคลั่ง’ สยบมันให้อยู่ใต้เท้า!

ข้าคือจอมมาร... แต่ทุกครั้งที่ลงมือฆ่า ผู้คนกลับร้องไห้ซาบซึ้งและเรียกข้าว่า "เซียนผู้ทรงธรรม" ยิ่งอธิบาย...ยิ่งไม่มีใครเชื่อ

คืนหนึ่งถึงคราวของโม่หลงเฉินที่จะส่งมอบโอสถที่เขากลั่นตามภารกิจของนิกาย เหล่าศิษย์ที่มาเอาโอสถต่างก็ครุ่นคิดอย่างหนักขณะมองดูหม้อซุปไก่แสนอร่อยตรงหน้า เหล่าศิษย์ : ตรงไหนกันที่มันถูกเรียกว่าโอสถ?

นางมิใช่เปลวเพลิงที่เผาผลาญโชติช่วง แต่นางคือ "สายธาร" ที่เยือกเย็น ลึกล้ำ และทรงพลัง พร้อมจะถาโถมพัดพาอุปสรรค กลืนกินสรรพสิ่ง และสยบมารนับหมื่นให้สยบแทบเท้า "ชีวิตข้า ข้าขอลิขิตเอง"

ถิงถิงในร่างตัวร้ายเพื่อหลีกเลี่ยง BAD END จำเป็นต้องหนีออกจากสำนักเป่ยโตวกลับสู่ตระกลูอวี้เพื่อใช้ชีวิตอย่างอิสระบนกองเงินกองทองให้สมกับวาสนาที่ได้รับมาแต่ทุกอย่างกลับพังทลายเมื่อพระเอกดันเล่นนอกบท!

"ยุทธภพแห่งนี้... มืดมนยิ่งกว่าเดิมตั้งแต่มีไอ้พวกบ้าเจ็ดคนนี้โผล่มา โดยเฉพาะหัวหน้าของพวกมันไอ้สารเลวโม่ฮงเฉินนั่นช่างชั่วร้ายเหลือเกิน" โม่ฮงเฉิน : ใส่ร้าย! นี่เป็นการใส่ร้าย! พวกเจ้าใส่ร้ายข้า!

เด็กหนุ่มได้เดินทางข้ามเวลาไปยังโลกแห่งการฝึกฝนเซียนอย่างอธิบายไม่ถูก พร้อมกับร่างศักดิ์สิทธิ์ของหญิงสาวผู้ศักดิ์สิทธิ์... เอ่อ ร่างศักดิ์สิทธิ์ของสตีฟ! มีคุณลักษณะครบถ้วนเหมือนสตีฟ!

‘เจียงอวิ๋น’ เด็กชายกำพร้าที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านลึกลับ เขาต้องการบำเพ็ญมรรคาดังเช่นคนอื่น จึงต้องออกไปหาหนทางสู่การบำเพ็ญที่ “นิกายแสวงมรรค!” ทั้งๆ ที่ตัวเขาไม่มีสามสมบัติพื้นฐานแห่งการบำเพ็ญมรรค!