นักแสดงดาวรุ่งผู้ไม่เคยมีข่าวรัก กลับเป็นติ่งเงียบๆ ของนักร้องสาวจากค่ายเล็กๆ แต่เมื่อทั้งสองต้องร่วมงานกัน เขาจะยังห้ามหัวใจไม่ให้รักเธอได้ไหม

“อาม่าอายุมากแล้ว บอกว่าอยากเห็นพี่มีลูกก่อนตาย ถ้าพี่ช่วยเธอได้ ก็แต่งกับพี่ แล้วคลอดเด็กให้พี่คนหนึ่ง ตกลงไหม”

แล้วคุณจะรู้ว่ามีผมมันดีกว่าอยู่คนเดียว…

“ลูกใครน่ารักจัง” “ลูกของคนกับหมา”

แปดปี ที่เราต่างไม่เคยได้พบเจอกันอีกเลย… เขา...คือเด็กกำพร้าที่มีเพียงหนังสือและชุดเก่าๆ เป็นสมบัติชิ้นเดียวติดกาย เธอ...คือคุณหนูผู้เพียบพร้อม และสูงส่ง ดอกฟ้าจึงไม่อาจโน้มกิ่งลงมาให้เชยชม เว้นแต่เ

จำไว้ว่าผมจะไม่รัก และอย่าคิดจะใช้ลูกจับผม

ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะไม่มีเด็กเลี้ยงอีกต่อไป “ไหน ๆ คุณธรณ์ก็ต้องไปซื้อนอกบ้าน ซื้อหนูก็ได้นะคะ สะอาด ราคากันเอง เรียกใช้ได้เลย ประหยัดเวลาเดินทาง ประหยัดค่าโรงแรม เห็นไหมคะมีแต่ได้กับได้”

มีผู้ชายในฝันมาเป็นพ่อของลูกก็ดีอยู่หรอก แต่ใครเขาขอแต่งงานด้วยเรซูเม่บ้างคะ คุณหมอ!

10 ปีก่อนเขาทำให้เธอคนที่รักเขาเจ็บปวดและผิดหวังพร้อมกับมีลูกติดท้อง ปัจจุบันเขากลับมาทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรและพยายามจะมาง้อขอคืนดี เธอที่ยังคงเจ็บปวดไม่หายจึงให้เขารอไปอีก 10 ปีเท่ากันถึงจะให้อภัย!

จะจอมโจรหรือจอมกบฏยังไงเขาก็ต้องเป็นผัวของเธออยู่ดี

ผมเคยบอกเหรอว่ารักคุณ

"ต้องให้พูดอีกกี่ทีว่าฉันไม่ได้ท้อง” / “จนกว่าคุณจะพูดความจริงทั้งหมด”

ครั้งหนึ่งเธอคือ “เดิมพัน” ที่จบด้วยหัวใจพัง สิบปีต่อมา—เธอปิดใจ เขามีทุกอย่างยกเว้นเธอ และครั้งนี้—เขาจะไม่ยอมแพ้

"ข้าวจะแพงหรือน้ำจะแล้งเพียงใด ข้าไม่สน... ขอเพียงในอ้อมกอดของข้ายังมีเจ้า ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต"

เธอรักเขาด้วยความจริงจัง แต่เขากลับมอบความเกลียดชังให้กับเธอ รวมทั้งย่ำยีทั้งกายและใจของเธออย่างแสนสาหัส กลับมาคราวนี้เธอจะเอาคืนคนอย่างเขาให้สำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำ

นี่เขา... ลืมอะไรไปหรือเปล่า ทำไมมีเมียเด็กได้ขนาดนี้!

เธอไม่ได้คิดจะรักเขา จนกระทั่งเขาเข้ามาสั่นคลอนความคิดและหัวใจ

“ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนไหน เราก็ยังจะตัดสินใจแบบเดิมเพราะเราไม่มีทางยอมให้ใครแตะต้องแพรแม้แต่ปลายเล็บ...”

สาวนักบูรณะศิลป์เพียงแค่เผลอหลับตา เธอกลับฝันเห็นตัวเองเป็นพระชายาท่านอ๋องในยุคโบราณเมื่อมีโอกาสได้ทุนไปสหพันธ์ซินหัวความกล้าที่เธอไม่เคยมีอาจพาเธอออกไปเจอโลกกว้างและสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

ราตรีแห่งความเงียบเหงาร้าวราน ไม่มีอีกแล้ว... เพราะมีเธอ