มาแปะชื่อไว้ ยังไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากพระเอก ชื่อเรื่องก็ไม่มี พล็อตก็ยังไม่มา นางเอกก็ยังไม่เห็น

รักครั้งนี้เธอขอซื้อได้หรือเปล่า

คริสโตเฟอร์ดันตกหลุมรักหญิงสาวตัวเล็กที่บังเอิญเจอกันบนเครื่องบินและยังบังเอิญเจอกันในร้านอาหารแห่งหนี่งที่เธอทำงานอยู่อีก ทุกอย่างเหมือนจะราบรื่นถ้าเขาไม่มาพบภายหลังว่าเธอคือนักศึกษาในชั้นเรียนของเขา

อยู่ในระหว่างวางพล๊อต และเอาเรื่องจองเอาไว้เท่านั้น

เขาว่ากันว่าบุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ แต่สำหรับเขาเธอเป็นทั้งผู้มีพระคุณ(?) และยังเป็นคนที่อาจจะทำให้รู้สึกว่าแค้น(?) เดี๋ยวนะ นี่มันละครเย็นน้ำเน่าช่องไหนกัน!

เธอทำหน้าที่เป็นเจ้าสาวและภรรยาของคุณโตแค่ 15 วันเท่านั้น แต่สิ่งที่ติดท้องมากลับผูกพันไปจนวันตาย ทว่าในวันนี้เธอจะทำอย่างไรให้เขารัก เมื่อต้องหวนกลับไปเป็นเจ้าสาวแสนชังของเขาอีกครั้ง

เธอจูบผม เหมือนเป็นเจ้าของผม ซึ่งเธอ... เป็นจริง ๆ

"หมกตัวอยู่แต่ในห้องมานานแค่ไหนแล้ว จะหาผัวเป็นพระเอกในนิยายหรือไง" ดูเหมือนว่าคำพูดของแม่จะศักดิ์สิทธิ์เหลือเกินเมื่อเช้าวันหนึ่งเธอตื่นขึ้นมาและพบว่าผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายคือ...พระเอกในนิยายตัวเอง!

ความวุ่นวาย (ใจ) ของเขากลับมาแล้ว... หนูนิด... ยายตัวแสบ เด็กปั้น (คู่หมั้น) คนที่แม่หาให้ ใช่สิ ที่เธอไม่สนเพราะเขามันคนบ้านนอก ส่วนเธอคือนางฟ้า เป็นดาราเจ้าบทบาท อยู่เมืองศิวิไลซ์... หึ

นั่น...เด็กชายเจ้าเนื้อวัยสามขวบคือลูกชายคนเดียวของท่านประธานจริงหรือ ถ้าสมมุตว่าท่านลืมทิ้งไว้ปากซอย สาบานได้ว่าคนจะไม่อุ้มไปคืนท่านหรอก แต่จะอุ้มมาคืนเธอนี่ต่างหาก

ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ทำให้เธอต้องหลบหนี ส่วนเขาต้องตามหา

“อยากสำรวจร่างกายพี่ให้ทั่วไหมล่ะ ยินดีนะ” พูดพลางกางแขนออกอย่างเชื้อเชิญ ใบหน้าคมหล่อยิ้มเจ้าเล่ห์

นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากส่วนหนึ่งของชีวิต มันมาจากแมว คุณรักแมว เราก็รักแมว เรื่องนี้มอบให้ เรนก้า แมวอ้วน และชิฟู แมวผสมเปอร์เซียร์

ขอบฟ้าที่เรา นั่งมองคราวนั้นยังมีความหมาย ต้นไม้ลำธาร ยิ่งมองยิ่งคิดถึงเธอมากมาย ชีวิตที่มันขาดเธอวันนี้ยังเดินต่อไป แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ Cr.แค่ได้คิดถึง - ญารินดา

หนึ่งในนิยายของโลกีบาบา ที่วางแผนจะเขียนในปีนี้ค่ะ

คุณเคยวาดฝันอะไรไว้บ้างไหม? บางคนมีภาพความฝันของตนเองยามประสบความสำเร็จ ยามมีความสุข หรือเมื่อยามแก่เฒ่า ผมมีภาพความฝันของผมยามที่ผมจากลาโลกนี้ไปแล้ว นี่เป็นเรื่องสั้นภาษาไทยเรื่องแรกของผม และเป็นเรื่องแต่งที่ผมรักมากที่สุดเสมอมา

ปี 2564 หนุ่มในวัยไล่เลี่ยกันที่มาจากคนละยุค คนหนึ่งมาจากปี 2532 อีกคนมาจากปี 2525 ทั้งคู่ใฝ่ฝันที่จะเป็นศิลปิน ถึงแม้จะเป็นศิลปินที่ร้องเพลงคนละแนว ทั้งคู่ก็พร้อมที่จะตามหาฝันให้ได้

"เราต้องสู้เราต้องทำให้ได้มาไกลขนาดนี้จะถอยหลังได้ไง เพื่อคนที่เรารัก สู้โว้ย"

โมจุน เด็กหนุ่มวัย20ปีที่ทำหน้าเหมือนคนตายซาก อยู่ทุกๆวัน เพราะอะไรกันนะเขาถึงไม่ยิ้มเลย จะมีใครสักคนช่วยให้เขายิ้มได้มั้ยนะ?

เมื่อคิดจะมีรักต้องเป็นเธอเท่านั้น รลีน