"วันละ 1,000 หนูขอจ้างป้า มาเป็นพ่อได้ไหมคะ" ในมือเล็ก ๆ นั่น ลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 ที่ยังไม่ได้ขึ้นเงิน! เอาล่ะ จะเชิดเงินมัน หรือรับข้อเสนอดีนะ

'ลูก' คือสิ่งเดียวที่ร้อยรัดเธอและเขาเอาไว้ด้วยกัน...

เพราะคำขอของกรินทร์หรืออย่างไร เธอจึงตื่นขึ้นมาบนเตียงพร้อมกับชายหนุ่มแปลกหน้าในสภาพยับยุ่ง ไม่ต้องคิดว่าลึกซึ้งถึงขั้นไหนเพราะขาเธอสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่ แต่สาวโสด เคยซิง และมีทัศนคติติดลบเกี่ยวกับ..

เมื่อเธอหลุดมาอยู่ในโลกคู่ขนานที่เหมือนกับในนิยายที่เธอเคยอ่านและเมื่อในความเป็นจริงราวเรื่องดันกลับตาลปัตรไม่เหมือนที่เธอรับรู้มาเลยสักนิด ‘วีริน’ ไม่ใช่นางเอกดาวรุ่งแต่ดันเป็นนางเอกดาวร่วง!

ความฝันไม่เข้าตาใคร แล้วยังมีผู้ชายหน้ายักษ์มาตามคุมประพฤติอีก ใครก็ได้ช่วยด้วย!!

สำหรับเขา ความถูกต้องมาก่อนคำว่า..รัก เขาจึง..ไม่กล้ารักเธอ สำหรับเธอ ความรักมาก่อน..สิ่งใด เธอจึง..รักเขา..หมดทั้งหัวใจ

เมื่อนักเขียนสาวต้องสวมรอยเป็นเจ้าสาวตัวปลอม และการแต่งงานหลอกๆ กำลังจะถูกจับได้ เพราะความลับที่ไม่ควรมีใครรู้ดันไปเฉลยอยู่ในนิยายที่กำลังดังเป็นพลุแตก

เธอไม่ใช่แค่สะใภ้จ้าว... แต่คือ 'มาดามเฟื่องนคร' เกียรติยศสร้างด้วยมือ ศักดิ์ศรีคือลมหายใจ ที่ใครก็ทำลายไม่ได้!

เขามีพี่สาวแท้ๆของเธอในใจ แต่เธอก็ซ่อนเขาไว้ในใจตลอดมาเช่นกัน จนวันที่พี่สาวเธอจากไปกระทันหันก่อนวันแต่งงาน ทิ้งไว้เพียงชายที่มีชีวิตอยู่ด้วยความเศร้า เธออยากทำให้เขาไปต่อได้ แม้ตัวเองจะเจ็บปวดก็ตาม

คนไม่รักกันมันอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกนะ

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

ความรักของคนสองคน ที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันแบบพี่น้อง แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ความรักที่เขามีให้เธอ กลับไม่ใช่ความรักแบบพี่ชายอีกต่อไป แต่เปลี่ยนไปทางชู้สาว (ศตวรรษ& เมรินทร์)

เกสรากำลังคาดหวังอ้อมกอดแข็งแรง เตรียมใจปล่อยกายให้โอนอ่อนตามแรงรั้งอย่างที่เขาทำเสมอ แต่มันกลับไม่เกิดขึ้น...ไม่กอดเหรอ...ทำไม?

หนึ่งคนถูกบังคับ หนึ่งคนแม้จะถูกบังคับแต่หัวใจนั่นเต็มใจที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเขา และแน่นอนว่าการแต่งงานครั้งนี้ "ธรรพ์" ไม่ได้ยินดีกับมันเลยสักนิด ผิดจาก "กลิ่นจันทร์" แม้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่หล่อ

“ไม่ได้หรอก... ก็ปากพราวสวย เต็มอิ่มน่าจุ๊บเป็นที่สุด เหมือนลูกเชอรี่สุกๆ เห็นแล้วมันอดใจไม่ไหว ว่าแต่พราวอย่ามองผมแบบนี้ เผยอปากแบบนี้...เพราะผมอาจไม่อยากกินของคาวบนโต๊ะ แต่อยากกินของหวานที่จะยกไปก

ความห่ามระห่ำของคนทั้งคู่ทำให้ผืนป่ารอบข้างดูราวกับจะสั่นสะท้าน ธารินตะโบมจูบและฝากรอยประทับไปทั่วร่างเนียนของอคิณที่สั่นซ่าน ความเร่าร้อนที่สอดประสานกันท่ามกลางธรรมชาติที่ไร้การปรุงแต่ง

“นี่พี่เอายาอะไรให้ฉันกิน” “ก็แค่ยาปลุกเซ็กส์” “นี่พี่บ้าไปแล้วหรือไง พี่มันเลว” “ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองดี และฉันจะบอกอะไรให้นะเธอควรดีใจนะ เพราะยาตัวนี้เธอเป็นคนแรกที่ได้ทดลองมัน”

กรณ์ไม่ได้อยากแต่งงานกับว่าที่เจ้าสาวนักหรอก ยัยเด็กกะโปโลที่ใส่เหล็กดัดฟันคนนั้นน่ะ ผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี ไม่มีอะไรน่าพิศวาสสักนิด แต่พอเห็นหน้าอีกที ทำไมปริมถึงได้กลายร่างเป็นสาวสวยหุ่นเซี๊ยะขนาดนี้

เป็นดาราสาวอยู่ดี ๆ ดันตอบคำถามนักข่าวแบบใช้อารมณ์ ชีวิตที่กำลังรุ่ง กลายเป็นร่วง งานถูกยกเลิก คนด่ากระหน่ำ ต้องหลบหลีกแสงสี กลับมาใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด

จิณณ์ ไม่คิดว่าเธอต้องมาเป็นครูสอนลีลาศให้กับ พายัพ วิลเคน ผู้ชายที่ชอบแซวให้เธอได้อายเป็นประจำสมัยเป็นนักศึกษา แต่ตอนนี้เขาคือสถาปนิกหนุ่มชื่อดัง ที่จริง ๆ แล้วไม่พิสมัยการเต้นรำแม้แต่น้อย