มาลิจันทร์

“คุณเคยรักผมบ้างไหม ?”เขาเป็นผู้ถาม เธอเป็นคนที่ควรตอบ "ฉันรักคุณมากกว่า" เพราะรักมากกว่าหรือไร เธอถึงทิ้งไปไม่ดูดี "แล้วลูกผมล่ะ" เธอตอบเขาชัดเจน "ลูกคุณทุกคนต้องมีพ่อ ลูกเราก็เช่นกัน"

"สิตะรักลดาเหลือเกินแล้ว" "รักแล้วอย่างไรเพคะ ไม่รักแล้วอย่างไร" "ทำเป็นรับสั่งไป เดี๋ยวก็กัดเสียนี่"

นางเป็นดอกไม้กรุ่นหอม เพียงลอดจากแขนไปไม่นานยังมีผู้จ้องเด็ดดม ทว่าดอกไม้พยศไม่เคยยอมใครจักแหลกสลายเสียมากหากเดียวดาย ปี้ขี้จุ๊ข้าเจ้า ปี้ฆ่าคน ปี้ฆ่าหมู่ของเฮา ปี้เหยียบใจข้าเจ้าจั๊กนัก

"โย!...ลูกควรได้รักและถูกรัก ในความรักไม่มีเชื้อชาติ หากมีอิสระอยู่เต็มหัวใจ" love to give but not take...เพราะรักคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน