Wordslinger

แม้นเจ้ากำแหงนัก พี่จักกำราบเจ้าเอง

เมื่อดวงใจลาลับ เขาจักตามใจดวงนั้นกลับมาเช่นไร

โรตี...หวาน หอม อร่อย รักเรา...ก็ไม่ต่างกับรสชาติของโรตีเท่าใดนัก

เขากลับไปที่คุ้งน้ำแห่งนั้น สถานที่ที่คนสำคัญของเขาได้จบชีวิตลง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเจอกับอะไร แต่เมื่อผิวน้ำต้องแสงตะวันรอน ก็ราวกับสายน้ำกวักมือเรียกเขาเข้าไปหา

หนึ่งหนุ่มเดินทางท่องโลก หนึ่งหนุ่มกำพร้าจากน้ำมือกองทัพมังกร

หากรูปลักษณ์สามารถฆ่าคนได้ ผมก็คงตายตั้งแต่เห็นเขาคืนนั้น...

หน้าที่คือการจับผู้ร้าย แต่หัวใจคือการจับผู้เป็นที่รัก