NYT2011

หากไม่เดินไปข้างหน้าก็ไม่อาจเติบโต ถ้าไม่เรียนรู้ที่จะสู้ก็ไม่อาจปกป้องใครได้...อาจารย์ครับ ผมจะเติบโตเป็นคนที่ควรค่ากับคุณ...

'นี่ เรามาเล่นเกมกันดีไหมโทบิโอะจัง...' '....?...' 'เกมของคนชนะยังไงล่ะ....' ...เขาน่ะนิสัยไม่ดี ข้อนี้ของตัวเอง เขาย่อมรู้ดีเป็นที่สุด....

ความมืด…..รัตติกาล….สีดำสนิทคือสีที่เขาคิดว่าสวยงามที่สุด มันไม่มีวันเปื้อน….ไม่มีวันเลอะ….แต่ทว่า…. เส้นผมสีขาวที่พลิ้วไหวยามสายลมพัด….ท่ามกลางความมืดนั้น ความรู้สึก….ที่ไม่มีวันมีสิ่งใดมาแทนที่ได้….

"..ถ้าผมตาย....คุณจะเหมือนเดิมใช่ไหมครับ...คุณจะไม่เสียใจใช่ไหม....คุณจะไม่เจ็บปวดสินะ...อา...ได้โปรด....อย่าเสียใจเลยนะครับ....ผมไม่อยากให้....คุณเจ็บปวด..."

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด.......หากนภาปรารถนาเขาจะเป็นคนไปไขว่ขว้ามา .....แม้ใครจะหันหลังไป เขาจะเป็นคนสุดท้ายที่จะยอมรับฟังคำสั่ง..... พิรุณผู้ต่ำต้อย จะขอติดตามนภาผู้แข็งแกร่ง..... ....เพราะนภาคือเจ้าของเพียงหนึ่งเดียว....และตลอดไป......

...เรื่องราวจากฤดูต่างๆที่เปลี่ยนไป แต่ไม่ให้ทำให้หัวใจของใครหลายๆคนเปลี่ยนแปลง....

ต่อจากนี้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ ถึงแม้สถานภาพของเราทั้งสองจะเปลี่ยนไป ผม.......... ก็อยากเป็นผู้ติดตามของคุณตลอดไป......... เพียงคุณเท่านั้น.....มาสเตอร์ของผม