"เธอคือของฉันจำเอาไว้ ไม่ว่าตอนไหนเวลาไหนฉันเรียกเธอต้องมา" นี่คือคำที่เขาเฝ้าบอกฉันตลอดเวลาหลังจากคืนเรา

เมื่อความรักบางเบาดังสายลม แต่ความรักของนางยังสัมผัสได้อยู่เสมอ ดังสายลมที่พัดผ่านโอบล้อมไม่ห่างหายไป

ในค่ำคืนอันมืดมิดไร้ซึ่งแสงแห่งเงาจันทร์ เสียงสัตว์กลางคืนที่กำลังออกหาอาหารต่างร้องโหยหวน ฟังดูน่าขนลุก เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลับเดินฝ่าความมืดนั่นมาด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงโดยไร้จุดหมาย หยาดน้ำตาไหลร

เพราะมีเธอในวันนั้นที่เป็นกำลังใจให้ฉันผ่านวันอันโหดร้ายมาได้ ไม่ว่าต่อไปฉันจะต้องแรกกับอะไรฉันจะยอมรับมัน