อยู่ๆ จางม่านม่านก็มาอยู่ในยุค 80 ยังแต่งออกไปกับอันธพาลตัวร้ายของหมู่บ้านหลิน ซวยซ้ำเมื่อไล่ไปแล้วปีนี้จะมีปราบปรามอันธพาล ถ้าเธออยากรอดจากสถานการณ์นี้ ไม่หย่า ก็ต้องทำให้อันธพาลกลับใจให้ได้

ในวันที่เขาสิ้นลม....เขายังคงจ้องมองไปยังดวงตาคู่นั้นของเด็กหนุ่ม เฝ้าฝันถึงดวงตาแบบเดียวกันที่สถิตอยู่ในความทรงจำ และหัวใจอันเป็นนิรันดร์ที่มีเพียงเพื่อเธอ "เสมอ"

"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"

ของขวัญชิ้นสุดท้ายของพ่อคือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลกเบื้องหลัง และทั้งหมดมุ่งมาที่ 'เขา' กฏข้อศูนย์ของมาเฟียที่เหนือกว่ากฏใด "---ผู้ที่ครอบครองกระสุนสัญญา...ผู้นั้นจะเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่ามาเฟีย!"

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

คุณอาขี้แกล้งอย่างหลวงฤทธานนท์นี่ใครกัน มีในวรรณคดีเรื่องนี้ด้วยหรือ?

ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหากบฏลงบนหัวของนาง เกิดใหม่ครานี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้นชีวิตนี้นางลิขิตเอง