แรมกาล

“พี่มิเชื่อคำเจ้าดอกหนา เปลื้องผ้าออกให้หมดซีแม่คุณ ให้พี่ได้เห็นแจ้งแก่ตาว่าเจ้ามิมีอาวุธร้ายซุกซ่อนอยู่จริง”

‘เขา’ คือแม่ทัพที่มาปราบโจร คิดว่า ‘เธอ’ เป็นเมียโจร จึงรังเกียจนัก! “ผู้หญิงอย่างเจ้า เก็บไว้ก็มีแต่จะทำให้แผ่นดินสกปรกตาม”

"ผู้หญิงกระไร บอบบางเหลือทน ฟ้าดินส่งเจ้ามาช่วยข้า หรือมาเป็นภาระข้ากันแน่?"

เป็นเมียข้าก่อนสักที ให้ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่หักหลัง

“ยามรบ พี่ไม่เคยถอย ยามนี้...ก็เช่นกัน”

ชีวิตที่ปลอดภัย... หรือชีวิตที่พลิกตำนานบทใหม่? เธอควรเลือกสิ่งใด?!

"ยังคบไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จะจูบแล้วเหรอวะ?" "ก็รีบ... กลัวเจ๊ตายก่อน" ดูมัน แทนที่จะแช่งตัวเอง

ออกไปก็โดนซอมบี้กิน อยู่ในห้องก็โดนพี่จับกิน เอายังไงดีเนี่ยยย

เจวาย้อนเวลามาเพื่อปลดปล่อยผีทหารแสนดื้อไปสู่สุขคติ แต่ไปๆ มาๆ ... ดูเหมือนจะเป็นภารกิจที่ได้แก้ผ้า...มากกว่าแก้ปม

นาฬิกาพกโบราณที่ฉันขโมยมา แทนที่มันจะส่งเสียงติ๊ก ๆ ดันส่งเสียงหลอน ๆ ออกมาว่า "ข้าคือแจ็ค เดอะริปเปอร์ จงช่วยข้า ให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง!"

คุณอาขี้แกล้งอย่างหลวงฤทธานนท์นี่ใครกัน มีในวรรณคดีเรื่องนี้ด้วยหรือ?

"สลัดผัก! แล้วนี่ฉันควรจะรีบหาทางกลับโลก เอาตัวรอดจากสงครามระหว่างโจรสลัดและรัฐบาล หรือระวังไม่ให้ตกเป็นเมียของบรรดาโจรสลัดก่อนดี!"

ริกเตอร์สไลด์ประตูเปิดให้ พร้อมรอยยิ้มกระหาย “เชิญครับ คุณครู”

“ดูท่าวันนี้ข้าจะโชคดี เจอทั้งสมบัติ ทั้งสาวงาม”

ภารกิจสะบะละฮึมกับพระเอกก็ต้องทำ ปราณเป็ดอะไรนี่ก็ต้องฝึก นี่มันจะยากเกินไปไหมเนี่ย?!

แหกคุกหนี? หนีทำไม ในเมื่อผู้คุมที่นี่โคตรอร่อย!

“แม่หญิงจิตใจงดงาม ก็ดี เช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ช่วยคลายเหงาให้ข้าทั้งคืนเสียเลยแล้วกัน”

กลางคืนก็ว่ากลับไปกับเพื่อนนะ แต่ไหงตื่นมา...คนที่อยู่ ‘ใน’ กายฉันถึงเป็นท่านประธานไปซะได้?!

เซียนถังต้องเดินทางไปชมพูทวีป แต่งานนี้ไม่ง่ายนัก เพราะมีปีศาจกระทิงคอยจ้องจะกินเนื้อไปตลอดทาง "หยุดคิดสัปดลเสียเถอะ เจ้าปีศาจ"

“มือเล็กๆ ของเจ้าไม่ควรจับของมีคมเช่นนี้” "..." “ส่วนนี้...อาจเหมาะให้เจ้าจับมากกว่า”