"ฉันทะลุเข้าร่างนางร้าย...ตอนที่เธอกำลังถูก 'กิน' อย่างถึงใจ โดยคนที่ไม่ใช่พระเอก!"

ชายหนุ่มเฝ้ามองผ้าเช็ดหน้าในมือ ผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวลายดอกเดซี่เล็กสีเหลืองชายผ้าถูกปักด้วยลูกไม้ สีขาว เขาเอามือลูบริมฝีปากของเขาเบาๆ นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาเมื่อ 15 ปีก่อน จูบแรกของเขาและรักครั้งแรก

ตุลย์เด็กหนุ่ม ม.ปลาย ผู้ได้ไปเข้าเรียนในโรงเรียนที่มีแต่ความลึกลับ ปริศนา สิ่งที่ซ่อนในโรงเรียนนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่เหมือนมนุษย์แต่ดันไม่ใช่มนุษย์ เขาจะเอาตัวรอดในการเรียนที่โรงเรียนนี้ได้อย่างไร

พระเอกก็ต้องเป็นของนางเอก ไม่มีวันเป็นของนางร้าย ...แล้วไงล่ะ?

“ถ้าเธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายน่ารังเกียจขนาดนั้น เธอก็ไปบอกพ่อกับแม่ของเธอให้ยกเลิกเรื่องหมั้นสิ เธอคิดว่าฉันอยากจะได้ผู้หญิงปากดีอย่างเธอมาเป็นเมียหรือไง”

เกลียดเมียน้อยแต่ตัวเองดันเป็นเมียเก็บ! ที่สำคัญกุลจิรากับเขาดันงอกผลผลิตตัวขาวนุ่มฟูแสนขี้อ้อนและร้ายลึก ส่วนบวรภัคชอบเรือนร่างแสนแซ่บเลยตัดไม่ขาดต่อให้สองแม่ลูกคิดหนีไม่มีวันรอดพ้นแน่นอน!!

“ถ้าเด็กกว่าสิบปี พี่จะพิจารณาไหมครับ”

ลูกของเธอก็คือลูกของเธอ เขาก็ส่วนเขา เธอจะไม่มีวันบอกเขาว่าเธอมีลูกกับเขาเด็ดขาด เพราะลูกคนนี้คือความผิดพลาดระหว่างเรา...

เพื่อทดแทนคุณนางจึงยอมให้พี่ชายขายออกไป ทว่าบุรุษที่นางแต่งให้กลับเต็มไปด้วยข่าวลือที่ชวนให้หวั่นใจนัก หากนั่นก็ยังไม่ใช่ความลับที่เขาปกปิดไว้ ก่อนที่ปริศนาทุกอย่างจะถูกคลี่คลายในคืนจันทร์เต็มดวง

ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับกิลกาเมช บาดแผลของชิโร่ทำให้เขาไม่อาจไปต่อได้ ยุติชีวิตและเส้นทางในฐานะวีรบุรุษแห่งความยุติธรรม อย่างไรก็ตาม โลกกลับไม่ได้ใจดีกับ "เฟคเกอร์" ผู้นี้เลย

“กฎคะ..เราเลิกกันเถอะ” เธอบอกแบบนั้นทั้งๆที่เราเพิ่งเน้ดกันเสร็จเมื่อกี้นี้ 6ปีต่อมา .......